RASIONALISASIKAN DASAR MEMIHAK KORPORAT BESAR DAHULU SEBELUM PEMOTONGAN SUBSIDI RAKYAT

Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) berasa kesal dengan langkah kerajaan untuk meningkatkan tarif elektirk secara purata sebanyak 7.12% mulai Jun 2011 mahupun pelbagai pihak, termasuk pakar ekonomi telah mengingatkan kerajaan bahawa tekanan inflasi semakin mendesak. Dalam pada itu, kerajaan juga mengumumkan bahawa tarif elektrik di negara ini akan dinaikkan setiap 6 bulan bagi tahun-tahun berikut supaya selaras dengan kenaikan harga gas asli yang dijual oleh Petronas kepada pengeluar tenaga.

Pengumuman kerajaan bahawa 4.4 juta atau 75% pengguna di Malaysia tidak akan mengalami sebarang kenaikan tarif elektrik memang dalam jangkaan. Akan tetapi, kerajaan secara sengaja mengabaikan satu fakta, iaitu harga barangan harian dan makanan akan meningkat susulan daripada pengumuman tersebut. Hal ini kerana pihak industri pengeluaran makanan yang menggunakan sebahagian besar tenaga elektrik dijangka memindah kos berkaitan kepada pihak pengguna.

Pandangan sedemikian juga disahkan oleh ketua ekonomis Ratings Agency Malaysia (RAM) Yeah Kim Leng yang mengatakan bahawa walaupun sebahagian besar isi rumah terlepas daripada kesan langsung kenaikan tarif elektrik, tetapi mereka tetap akan menghadapi bebannya apabila pengeluar dan peniaga memindakan kos yang lebih tinggi kepada pengguna.[1]

KPRU ingin menekankan bahawa kenaikan tarif elektrik dengan kuantum yang tinggi pada ketika inflasi cukup membebankan rakyat adalah kurang wajar. Dalam konteks kenaikan kos atau harga barangan utama dan barangan harian lain beberapa kali sebelum ini, kenaikan tarif elektrik kali ini akan menyebabkan gegaran berganda kepada pengeluar yang akhirnya memindahkan tekanan itu kepada harga barangan pengguna.

Misalnya, mulai Julai 2010, harga minyak RON97 mula dinaikkan sehingga RM2.15/liter pada 2 November 2010, RM2.30 pada 1 Disember 2010, dan RM2.50 pada 4 Januari 2011. Harga minyak RON97 terbaru mencecah RM2.90/liter.

Minyak RON95 mula diperkenalkan dalam pasaran domestik pada 1 September 2009 untuk menggantikan RON92. Harganya bermula pada RM1.75/liter dan seterusnya dinaikkkan kepada RM1.80. Dalam tahun 2010, harga minyak RON95 telah meningkat sebanyak dua kali. Harga terkini minyak RON95 adalah RM1.90/liter, dan dijangka akan naik lagi dalam masa yang singkat.

Dalam tahun 2010 sahaja, harga gula telah naik mendadak sebanyak 55%.  Pada Januari 2010, harga gula hanya berada pada paras RM1.10/kg, kemudian naik sebanyak tiga kali, iaitu 20 sen dalam Jan 2010, 25 sen dalam Julai 2010 dan 20 sen dalam 4 Disember 2010 sehingga RM2.10/kg. Pada 10 Mei 2011, harga gula sekali lagi naik sebanyak 20 sen menjadikan harga runcit sebanyak RM2.30/kg. Ekoran itu, Persatuan Kedai Kopi Wilayah Persekutuan-Selangor telah menaikkan harga minuman daripada RM1.20 secawan kepada RM1.40 secawan mulai 1 Jan 2011.[2]

KPRU ingin memaklumkan bahawa fenomena kenaikan harga bukan sahaja berlaku ke atas barangan tertentu, malah kesannya besar merangkumi sektor yang luas, seperti yang ditunjukkan dalam jadual berikut:

Barangan

Harga  Sebelum 2010 (RM)

Harga 2011(RM)

 

Kenaikan

 

Pakaian cita 30-50%
Tayar Baru 200 210 3-7%
Tayar Celup 10-15%
Minuman panas bancuhan +0.20 16%
Kacang Kuning 3/kg 5/kg 67%
Kacang 4/kg 7/kg 75%
Kacang Hitam 5/kg 14/kg 180%
Kacang Merah 4/kg 7.5/kg 88%
Kacang Hijau 4/kg 7/kg 75%
Halia 4/kg 7/kg 75%
Cili Kering 7/kg 10/kg 43%
Bawang Putih 4/kg 10/kg 150%
Bawang Besar 1.2/kg 3.2/kg 167%
Kentang 1.8/kg 3/kg 67%
Nescafe dan Milo 30.00 31.50 5-6%
Gula 1.1/kg 2.30/kg 110%
Minyak RON95 1.75 /liter 1.90/liter 11%
Minyak RON97 2.05/liter 2.90/liter 41%

(Sumber: Sinchew Jit Poh, Malaysiakini, 2011)

Ekoran itu, kadar inflasi di Malaysia pada Disember 2010 mencecah 2.2%, iaitu yang tertinggi dalam tempoh 19 bulan.[3] Indeks Harga Pengguna (CPI) kemudian melonjat ke 3% pada Mac 2011, dan seterusnya 3.2% pada April 2011, menjadikan kadar inflasi setinggi 2.9% sepanjang bulan Januari hingga April tahun 2011.[4][5] Perkembangan ini sejajar dengan unjuran dalam Laporan Tahunan Bank Negara bertarikh 24 Mac 2011 bahawa kadar inflasi akan mencatat 2.5%-3.5% bagi tahun 2011.[6] Peningkatan kadar inflasi jelas akan memberikan impak negatif seperti menjejaskan kuasa membeli dan meningkatkan beban kos sara hidup rakyat, terutamanya kepada golongan yang kurang berdaya dan berupaya.

Satu lagi faktor penting yang telah diabaikan oleh kerajaan ialah kadar kenaikan gaji dan pendapatan boleh guna rakyat tidak dapat menyaingi kadar kenaikan inflasi. Mengikut Laporan Bank Dunia, purata kenaikan gaji sebenar di negara ini hanyalah sekitar 2.6% dari tahun 1994 hingga tahun 2007.[7] Satu lagi kajian yang bernama Reshaping Economic Geography Report in East Asia, an East Asian and Pacific region companion volume to the World Development Report 2009 juga menunjukkan kadar kenaikan gaji secara purata selepas krisis ekonomi 1997 di Malaysia hanya sekadar 1.9%.[8] Selain itu, walaupun Robert Walters Global Salary Survey 2011 mengunjurkan kenaikan gaji sebanyak 5-30% di Malaysia bagi tahun ini, tetapi unjuran tersebut hanya merujuk kepada golongan professional daripada sektor ICT, akaun, kewangan, bank, logistik dan penjualan yang jauh lebih selesa dari segi kehidupan dan pendapatan boleh guna.[9]

Hakikatnya, pada tahun 2010, antara lebih 10 juta tenaga kerja di Malaysia, hanya 3.76 juta orang rakyat yang layak membayar cukai.[10] Dengan kata lain, hampir 6.4 juta rakyat Malaysia tidak mampu membayar cukai pendapatan peribadi. Golongan 6.4 juta ini membentuk lapisan rakyat miskin, seperti yang disebut dalam Rancangan Malaysia Ke-10 sebagai ‘40% isi rumah yang berpendapatan kurang daripada RM2,300 sebulan dengan purata pendapatan hanya mencapai RM1,440’.[11]

Jika pengagihan pendapatan diteliti mengikut subjek pekerja, satu kajian oleh Kementerian Sumber Manusia mengenai gaji pekerja di Malaysia mendapati bahawa hampir 34% daripada kira-kira 1.3 juta pekerja memperolehi pendapatan bulanan bawah RM700. Hampir 34% pekerja memperoleh gaji di bawah garis kemiskinan yang bermaksud seramai 1/3 pekerja bergaji di bawah paras kemiskinan.[12]

Golongan sebeginilah yang terpaksa berdepan dengan kos sara hidup yang meningkat, kekurangan peluang pekerjaan, tekanan harga barang dan sewa rumah yang melambung serta masa depan yang muram. Akibatnya, dasar rasionalisasi subsidi secara tergesa-gesa ini memang tidak banyak menggoyangkan gaya hidup golongan atasan dan elit, tetapi kehidupan rakyat biasa terjejas dan terbiar papa kedana.

KPRU berpendapat pemotongan subsidi wajar dilaksanakan sekali dengan ‘rasionalisasi’ dasar kerajaan sedia ada yang bersifat berat sebelah. Pengurangan subsidi rakyat sewajarnya dilaksanakan selepas kerajaan menilai dan merunding semula perjanjian yang memberikan subsidi ‘luar biasa’ kepada korporat besar, antaranya termasuk perjanjian antara Tenaga Nasional Berhad (TNB) dengan Penjana Tenaga Swasta (IPP) yang memberikan subsidi sebanyak RM22 billion setahun. Jika tidak, langkah kenaikan kos kehidupan rakyat tersebut bukan sahaja akan mewujudkan persepsi ketidakadilan dan kurang ‘legitimate’, malah dilihat sebagai menjalankan penjajahan berbentuk ekonomi terhadap golongan rakyat marhaen.


[11] RMKe-10, m.s 151, 2010

Advertisements

2011 KPRU Internship Programme

Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU – Political Studies for Change) is a new and critical research institute setup after March 8 political tsunami, which is dedicated to participate in the research and dialogues to shape the future of Malaysia.

KPRU has been a pioneer institution to participate in parliamentary research and to advocate for parliamentary reforms. The institute’s concern areas include Malaysia annual national budget, country long-term plans, parliamentary democracy, and etc.

The KPRU Internship Programme is now open for application. Selected candidates will attach on a full-time basis, and will be paid a monthly stipend (only a very small amount). Candidates will have the opportunity to:

  • Assist and contribute to political and policy research
  • Gain exposure to parliamentary affairs
  • Coordinate consultative meetings and briefing sessions for members of parliament
  • Organize and participate in press conferences, discussions, political events, etc

Selection Criteria:

  • Youths between age 20-30 (students, fresh grads, post-grads or young working adults)
  • Full-time attachment, minimum period of 2 months
  • Selection based on assessment of academic results and experience

Details:

  • Closing date of application: 13th June 2011
  • Start date of programme: Anytime after shortlisted and approved
  • Successful candidates will be informed via email

Application procedures:

Email resume / curriculum vitae (CV) and cover letter expressing interest to ooheng(at)hotmail(dot)com

Include in your application the following:

  • Preferred duration of your attachment
  • Your education/working background and research interest
  • Your language proficiency
  • Your learning expectation

For enquiries, kindly email ooheng(at)hotmail(dot)com

KPRU: LALUAN EKSKLUSIF BAS SEPANJANG 212KM DAPAT DIBINA JIKA KETIRISAN RM4.24 BILION MRT DIJIMATKAN

Baru-baru ini, Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) mengambil tahu bahawa Suruhanjaya Pengangkutan Awam Darat (SPAD) sejak Februari 2011 telah menganjurkan lebih daripada 30 sesi perundingan awam berkenaan dengan isu pembinaan MRT,[1] dan diikuti dengan acara pecah tanah pada 8 Julai 2011.[2]

Pelbagai cadangan dan pandangan kritikal telah dilontarkan oleh pelbagai pihak berhubung isu pengangkutan awam, khasnya projek MRT yang bakal dilaksanakan. KPRU tidak berhasrat membuat ulangan di sini. Sementara langkah-langkah seperti perundingan awam yang bersifat ”konsultatif” tersebut merupakan satu perkembangan positif (terutamanya berbanding dengan pelaksanaan projek-projek sebelum itu seperti projek Star-LRT, Putra-LRT dan Monorail yang dilaksanakan dalam keadaan yang penuh dengan kerahsiaan dan keraguan), KPRU menganggap bahawa bentuk perundingan sebegitu masih jauh ketinggalan dalam penerapan dan penonjolan prinsip tadbir urus yang baik, malah lebih cenderung kepada ’sesi pameran sebelum pembinaan’.

Secara keseluruhan, aspek ketelusan dan perbelanjaan berhemat belum diberi penekanan cukup oleh SPAD bagi memastikan projek raksaksa tersebut dapat dilaksanakan secara rancak dan tanpa kemusykilan.

Mengikut Laporan Kajian CIMB, berasaskan kos RM353 juta sekilometer, kos pembinaan MRT akan mencecah RM53 bilion.[3] KPRU ingin menekankan bahawa RM53 bilion tersebut akan terjelma kepada beban hutang sebanyak RM14,096 oleh setiap pembayar cukai.[4] Projek MRT bukan sahaja merupakan projek terbesar dalam sejarah Malaysia, malah jika tidak diuruskan secara berhati-hati, projek tersebut berkemungkinan menjadi hutang terbesar dalam sejarah negara kita.

Kerajaan sehingga hari ini masih belum menjelaskan mengapakah projek ini tidak dianugerahkan melalui proses bidaan terbuka yang profesional. Perkembangan terbaru, kontrak Penilaian Kejuruteraan Bebas (Independent Check Engineer, ICE)  telah dianugerahkan kepada konsortium yang bernama HSS Integrated Sdn. Bhd. (HSSI) secara rundingan terus yang dikatakan penuh dengan ’tipu muslihat dan komplot’.[5]

Pengajaran pahit projek pembinaan, penswastaan dan nasionalisasi semula LRT  yang berlangsung sedekad lalu telah menunjukkan bahawa kos pembinaan akan melambung tinggi apabila projek dijalankan tanpa unsur ketelusan dan kebertanggungjawaban. Kajian Jeff Tan (2008) menunjukkan bahawa tanpa proses bidaan terbuka, Projek monorail di Malaysia melihatkan kelebihan kos sebanyak 8% hingga 53% jika dibandingkan dengan negara jiran, seperti yang ditunjukkan di bawah:

Projek Kos sekilometer (AS$) Kelebihan Kos (%)
KL Monorail 37.1
LRT Singapura 15.9 – 24.2 53%
Manila 34.3 8%

(Sumber: Privatization in Malaysia: Regulation, rent-seeking and policy failure, Jeff Tan, 2008)

Sementera itu, kos pembinaan Projek Putra-LRT di Kuala Lumpur adalah 10% lebih tinggi daripada Projek MRT Singapura, iaitu AS$39.5 juta berbanding dengan AS$36 juta sekilometer. Pada halnya, bahagian jajaran terowong Putra-LRT hanya sekadar 15%, berbanding dengan MRT Singapura yang mempunyai 28% jajaran bawah tanah.[6]

Maka jika pengiraan konservatif digunapakai, KPRU mendapati bahawa proses bidaan yang telus dan professional akan dapat menjimatkan sekurang-kurangnya 8% daripada RM53 bilion kos pembinaan MRT, iaitu lebih kurang RM4.24 bilion.

Adakah RM4.24 bilion itu suatu angka yang besar? Untuk tujuan perbandingan, ingin dibangkitkan di sini laungan sebuah badan bukan kerajaan bernama TRANSIT supaya diwujudkan Sistem Transit Rapid Bas (BRT), iaitu peningkatan tahap perkhidmatan bas supaya setaraf dengan rel melalui perwujudan laluan eksklusif serta pengubahsuaian infrastruktur jalan, jadual dan kenderaan. Berbanding dengan MRT yang menelan kos RM353 juta sekilometer, kos pembinaan BRT adalah hanya lebih kurang RM20 juta sekilometer sahaja.[7]

Oleh itu, penjimatan sebanyak RM4.24 bilion tersebut jika digunakan untuk melengkapkan sistem pengangkutan awam di sekitar Lembah Klang dengan BRT, kita akan dapat membina jajaran BRT sepanjang 212 km, iaitu hampir 4 kali lebih panjang daripada jajaran MRT Sungai Buloh-Kajang.[8]

KPRU ingin membuat dua penekanan di sini, iaitu:

  1. Perbelanjaan berhemat adalah perkara yang penting sekali untuk mengelakkan ketirisan dan kebocoran, terutamanya dalam pengurusan projek besar seperti MRT.
  2. MRT bukan satu-satu penyelesaian kepada kemelut sistem pengangkutan awam sekarang. Integrasi dan penambahan model pengangkutan awam lain di bawah satu dasar pengangkutan yang holistik dan mampan adalah jauh lebih penting.

Mengapakah kerajaan tidak mengamalkan perbelanjaan berhemat? Mengapakah bidaan terbuka tidak digunapakai? Mengapakah kerajaan tidak menaiktarafkan model pengangkutan awam lain seperti BRT mulai sekarang? Dengan persoalan-persoalan tersebut yang tidak terjawab, terbukti kerajaan gagal memenuhi kedua-dua kriteria di atas. Yang pertama berkaitan dengan kepentingan pihak tertentu, dan yang kedua memerlukan usaha dan pihak pengurusan pengangkutan awam yang profesional.

Kerajaan sanggup membiarkan ketirisan sekurang-kurangnya RM4.24 bilion dibazirkan begitu sahaja, tetapi tidak berupaya mencari penyelesaian kos rendah lain kepada isu pengangkutan awam yang telah membelenggu rakyat Malaysia selama lebih 20 tahun ini. Apa yang lebih diutamakan adalah pembinaan infrastruktur raksaksa dan projek mega, seumpama apa yang dilakukan dahulu. Bukankah daripada kes ini, jelas bahawa kerajaan tidak mempunyai keazaman politik untuk mengatasi masalah naungan politik dan rent-seeking?

Akhir kata, KPRU bukan berbicara mengenai soal bidaan terbuka secara membuta tuli tanpa mengambil kira aspek pemindahan teknologi, pendedahan dan pembangunan kapasiti syarikat tempatan. Apa yang membimbangkan KPRU dan rakyat adalah ketidaktelusan dan rundingan belakang pintu yang akhirnya memanfaatkan segelintir elit atasan, tetapi merugikan seluruh rakyat, para pembayar cukai mahupun pengusaha-pengusaha tempatan.

Dengan dasar pelaksanaan dan ketetapan kriteria yang tepat, projek ini mungkin menjadi pemangkin untuk meningkatkan daya saing dan kemampuan syarikat tempatan. Namun, tanpa dasar pengangkutan awam secara keseluruhan dan perancangan mampan, projek MRT tidak dapat menyelesaikan masalah pengangkutan awam yang menghantui Klang Valley sekian lama khususnya semenjak pengenalan projek kereta nasional!

Nota: Kenyataan ini dikeluarkan pada 20 Mei 2011 dan pembetulan telah dibuat pada 23 Mei 2011. Versi terbaru adalah seperti di atas.