Kertas Konsep 1Care Tidak Bertapak Atas Realiti Sosioekonomi Masyarakat Malaysia

Penjagaan kesihatan merupakan hak asasi setiap rakyat Malaysia tanpa mengira usia, etnik atau status sosial. Sebagai sebuah negara yang berdaulat, hak rakyat mengakses perkhidmatan kesihatan yang bersistem lengkap haruslah sentiasa terjamin. Sekali pandang, konsep 1Care yang bertujuan memperbaiki sistem perkhidmatan kesihatan awam demi kebajikan dan manfaat rakyat memang menggalakkan memandangkan sistem perkhidmatan kesihatan awam memainkan peranan yang amat mustahak dalam kehidupan semua lapisan masyarakat. Namun, suara bantahan terhadap retorik skim 1Care yang kian berkobar-kobar di kalangan masyarakat bukannya tanpa alasan yang munasabah. Malahan, isu yang dibangkitkan berkenaan dengan cadangan skim 1Care turut mendedahkan kelemahan dan ketidaksempurnaan sistem penyampaian dan pembiayaian perkhidmatan kesihatan sedia ada di Malaysia. Sebagai langkah pertama, Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) menyokong cadangan pelbagai pihak bahawa meningkatkan peruntukan dana kerajaan dalam sektor perkhidmatan kesihatan merupakan penyelesaian yang lebih praktikal.

Peruntukan Terhad, Tadbir Urus Kerajaan Lemah

Menurut laporan Pertubuhan Kesihatan Sedunia (WHO – World Health Organization), kadar peruntukan dana kerajaan Malaysia untuk sektor penjagaan kesihatan masih rendah berbanding dengan negara-negara lain. Hanya 2.2 peratus daripada Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) yang diperuntukkan untuk sektor penjagaan kesihatan dan jumlah peratusan ini hanya mencakupi 7.1 peratus daripada jumlah perbelanjaan kerajaan. Peratusan ini adalah jauh lebih rendah daripada cadangan Pertubuhan Kesihatan Sedunia dan purata sedunia[1]. (Sila lihat Jadual 1)

Jadual 1: Perbandingan Perbelanjaan Kesihatan antara Negara Tahun 2009

   Negara Jumlah perbelanjaan untuk kesihatan (Peratusan daripada KDNK)  Perbelanjaan kerajaan untuk penjagaan kesihatan (Peratusan daripada KDNK) Perbelanjaan kerajaan untuk penjagaan kesihatan (Peratusan daripada jumlah perbelanjaan kerajaan)
Canada 10.9% 7.5% 17.0%
UK 9.4% 7.6% 15.1%
Australia 8.5% 6.0% 18.3%
Singapore 3.9% 1.6% 9.8%
Malaysia 4.8% 2.2% 7.1%
Thailand 4.3% 3.3% 14.0%

Sumber: World Health Statistic, WHO[2] Sesungguhnya, skim 1Care yang dikatakan diilhamkan daripada Perkhidmatan Kesihatan Kebangsaan (NHS – National Healthcare System) yang diamalkan di British telah mengabaikan secara dasarnya model peruntukan dan pembiayaan pihak kerajaan British bagi mengekalkan operasi sistem perkhidmatan kesihatan. Meniru konsep tanpa mempertimbang dan menyelidik sistem operasi keseluruhan, khususnya dari segi dasar negara dan keadaan sosioekonomi masyarakat secara keseluruhan adalah kurang bijak dan bakal menimbulkan lebih banyak masalah daripada memberikan penyelesaian. Sememangnya, menelitikan mana-mana sistem pelaksanaan dan pengendalian di Malaysia, biarlah dalam sektor awam atau sektor swasta, penyelewengan yang berleluasa semakin menampakkan kehilangan integriti dan kredibiliti yang ada pada pihak kerajaan. Laporan mengenai Pembiayaan Sistem Kesihatan yang disediakan oleh Pertubuhan Kesihatan Sedunia jelas menyebut antara 20 hingga 40 peratus perbelanjaan kesihatan dibazirkan berikutan kekurangan kecekapan dan ketelusan sistem[3]. Dalam konteks ini, biarpun berapa banyak wang yang disumbangkan kepada sektor penjagaan kesihatan berkemungkinan akan tersia-sia sahaja. Oleh demikian, hujah bahawa jumlah perbelanjaan negara tidak boleh dijadikan satu-satunya tanda ukur kualiti perkhidmatan kesihatan adalah munasabah dan bertapak atas realiti kelemahan tadbir urus kerajaan hari ini. Walau bagaimanapun, hujah ini tidak harus dijadikan alasan bagi menghambat usaha mempertingkatkan prestasi perkhidmatan kesihatan. Atas premis peruntukan dan sumber yang mencukupi, pihak perkhidmatan kesihatan berpeluang mendapat ruang yang secukupnya untuk mengembang potensi mereka dalam membekalkan servis yang berkualiti tinggi. Hal demikian telah pun terbukti dengan sistem perkhidmatan kesihatan yang cemerlang di negara seperti Kanada dan British.

‘Transformasi’ Beban Kerajaan kepada Rakyat Terbanyak

Seperti yang dipaparkan dalam kertas konsep 1Care untuk 1Malaysia, Kementerian Kesihatan telah mendedahkan salah satu objektif bagi pelancaran 1Care ialah bagi meringankan beban kerajaan dalam menanggung kos perubatan dan kebajikan yang kian melonjak[4]. Bekas Perdana Menteri, Tun Dr. Mahathir Mohamad yang memberi sokongan terhadap pelaksanaan skim tersebut turut menyatakan bahawa kos perubatan dan farmaseutikal yang kian meningkat telah membebankan pihak kerajaan. Maka hujah seterusnya ialah, kerajaan mengambil langkah dengan melaksanakan sistem perkhidmatan kesihatan yang berfungsi melalui “sumbangan” rakyat merupakan sesuatu yang berpatutan[5]. Ironisnya, dalam hal kesihatan, bukankah menjadi kewajiban kerajaan bagi meringankan beban rakyat dan membekalkan servis yang memuaskan demi kebajikan dan kebaikan rakyat terbanyak? Jelasnya, skim 1Care lebih merupakan retorik golongan berkepentingan bagi mengelakkan kewajipan kerajaan dalam menjaga kesihatan rakyat Malaysia, seterusnya memungkinkan kewujudan peluang baharu dalam konteks aktiviti rent-seeking hari ini. Retorik sedemikian tidak membekalkan jalan penyelesaian yang menjaga kepentingan rakyat terbanyak dalam proses mereformasikan dan memperbaiki sistem perkhidmatan kesihatan sedia ada.

Cukai Tinggi, Keberkesanan Rendah

Aspek kedua yang harus diberi perhatian menyentuh “sumbangan mandatori” yang dicadangkan dalam kertas konsep 1Care. Cadangan ini adalah bercanggah dengan keupayaan kewangan dan tahap pendapatan rakyat terbanyak di negara ini. Bayaran mandatori yang bakal dikenakan pada golongan pekerja akan dijadikan dana biayaan untuk insurans kesihatan sosial (Social Health Insurance or SHI) dan  insurans tersebut akan menawarkan pakej rawatan kesihatan dan perubatan yang asas dengan atau tanpa mengenakan bayaran. Penjawat awam, pesara, orang kurang upaya, golongan miskin dan individu yang menganggur akan dibiayai oleh pihak kerajaan manakala semua pekerja di sektor swasta terpaksa menanggung bayaran tersebut melalui pembiayaan insurans[6]. Menurut Kertas Konsep 1Care untuk 1Malaysia, anggaran bagi pembiayaan skim perkhidmatan kesihatan tersebut adalah sebanyak 9.5 peratus daripada jumlah purata pendapatan isi rumah. (Sila lihat Jadual 2)

Jadual 2: Anggaran Kos Tahunan Pembiayaan Sistem Kesihatan Malaysia

Anggaran kos tahunan bagi membiayai sistem kesihatan Malaysia (RM)
Perbelanjaan untuk penjagaan kesihatan diri 27.87b
Peratusan daripada KDNK 3.9%
Perbelanjaan untuk penjagaan kesihatan peribada per kapita 984.44
Perbelanjaan untuk semua penjagaan kesihatan per kapita 1,562.60
Premium SHI untuk penjagaan kesihatan diri 972.44
Premium SHI untuk purata isi rumah 4,181.50
Peratusan bagi Premium SHI untuk pendapatan isi rumah 9.5%

Sumber: Kertas Konsep 1Care untuk 1 Malaysia oleh Kementerian Kesihatan Sebagai rujukan kepada model perkhidmatan kesihatan di luar negara seperti NHS, rakyat British tidak perlu membayar cukai tambahan untuk membiayai perbelanjaan perkhidmatan kesihatan yang ditawarkan kerana cukai yang sedia dibayar adalah dikendali secara berasingan di bawah dua sistem, iaitu cukai pendapatan dan Insurans Kebangsaan (National Insurance). Cukai tersebut kemudiannya disalurkan bagi pembiayaan perkhidmatan kesihatan yang dikendali NHS Trust. Pada dasarnya, rakyat British dapat dimanfaatkan dengan menerima perkhidmatan percuma dalam bidang amalan am, kecemasan, penjagaan jangka panjang, dan pergigian[7]. Dalam sistem tersebut, pesakit turut diberi hak pemilihan dari segi doktor, penjagaan, dan tempat rawatan. Namun, pakej lengkap tidak ditawarkan dalam 1Care yang dicadangkan Kementerian Kesihatan. Jadual 3 dan Jadual 4 di bawah menunjukkan perbandingan kadar cukai di antara British dengan Malaysia.

Jadual 3: Kadar Cukai Pendapatan di British berdasarkan Band, 2010-2011

Pendapatan berdasarkan Band (£) Kadar Cukai
£0 – £2,440 Kadar permulaan untuk simpanan: 10%
£0 – £37,400 Kadar asas: 20%
£37,401 – £150,000 Kadar tinggi: 40%
Over £150,000 Kadar tambahan: 50%

Sumber: HM Revenue & Customs[8]  

Jadual 4: Kadar Cukai Pendapatan Individu di Malaysia

Pendapatan yang dikena cukai (RM) Kadar Cukai
2,500 yang pertama 0%
2,500 yang seterusnya5,000 yang pertama 1%
5,000 yang seterusnya10,000 yang pertama 3%
10,000 yang seterusnya20,000 yang pertama 3%
15,000 yang seterusnya35,000 yang pertama 7%
15, 000 yang seterusnya50,000 yang pertama 12%
20,000 yang seterusnya70,000 yang pertama 19%
30,000 yang seterusnya100,000 yang pertama 24%
50, 000 yang seterusnya150,000 yang pertama 26%
100,000 yang seterusnyaPada 250,000 26%
250,000 ke atas 26%

Sumber: taxrates.cc[9] Secara perbandingan, walaupun cukai pendapatan yang dikenakan di British adalah jauh lebih tinggi daripada sistem pencukaian di Malaysia demi menanggung perbelanjaan institusi NHS dan institusi kebajikan yang lain, namun ia bukan sahaja tidak menimbulkan ketidakpuasan di kalangan masyarakat, malahan NHS telah terpilih sebagai institusi yang paling popular di UK dan mencapai penilaian kepuasan yang tinggi[10]. Hal ini telah menunjukkan bahawa perancangan mana-mana skim hendaklah mengambil kira keadaan dan realiti masyarakat. Sejauh mana tahap tadbir urus, ketelusan dan pengagihan dana negara diterjemahkan sebagai sesuatu yang dapat menyakinkan rakyat terbanyak selari dengan prinsip keadilan merupakan faktor penting yang diambil kira oleh golongan pembayar cukai. Sedangkan populasi di British dapat menikmati pendapatan yang lebih tinggi dan justeru berupaya untuk menanggung cukai yang tinggi, statistik sosio-ekonomi yang dikumpul oleh Jabatan Perdana Menteri pada tahun 2009 telah menunjukkan hakikat yang menyedihkan bahawa sebanyak 52.7 peratus daripada isi rumah di Malaysia adalah berpendapatan kurang daripada RM3000 sebulan[11]. Ini bermaksud, sekiranya cukai tambahan sebanyak 10 peratus dikenakan, golongan pekerja yang berpendapatan rendah dan sederhana terpaksa memikul bebanan ini. Dalam konteks ini, tidak kira cukai tambahan yang dikenakan bersamaan atau jauh lebih kurang daripada 10 peratus, pelaksanaan 1Care melalui skim insurans kesihatan sosial jelasnya adalah tidak berpatutan bagi rakyat terbanyak. Sebaliknya, peningkatan jumlah peruntukan kerajaan berhubung sistem perkhidmatan kesihatan adalah langkah penyelesaian lebih bijak lagi munasabah.

Wujudnya Golongan Miskin Baharu

Seterusnya, skim 1Care tidak dapat menangani masalah yang kini dihadapi oleh sistem perkhidmatan kesihatan dalam Malaysia ekoran jurang kemiskinan yang semakin lebar dan wujudnya golongan ‘miskin baharu’, malah ia akan mengakibatkan perubahan besar dari segi penyusunan struktur dan sistem perkhidmatan kesihatan. Menurut Dr. Subramaniam Pillay, perkhidmatan kesihatan di Malaysia buat masa ini terbahagi kepada dua peringkat (2-tier system) yang masing-masing terdiri daripada sistem perkhidmatan kesihatan awam yang dikendalikan oleh pihak kerajaan dengan peruntukan wang yang terhad dan sistem kesihatan swasta yang dibiayai dengan perbelanjaan masyarakat[12]. Sesungguhnya, penyusunan struktur dan sistem pembiayaan sebegini telah menyebabkan munculnya perbezaan yang ketara dari segi amalan klinikal, kelengkapan infrastruktur dan juga kos perbelanjaan di antara sektor perkhidmatan kesihatan awam dan swasta. Antara tahun 1997 hingga 2006, jumlah perbelanjaan dalam sektor perkhidmatan kesihatan telah melonjak daripada RM8.2 bilion kepada RM24.8 bilion. Sebahagian besar daripada jumlah peningkatan tersebut adalah berasal daripada perbelanjaan dalam sektor swasta, terutamanya yang dibelanja oleh pesakit dengan menggunakan wang sendiri (out-of-pocket spending). Perbelanjaan swasta meningkat daripada RM4.1 bilion pada tahun 1997 sehingga RM13.7 bilion pada tahun 2007[13]. (Sila lihat Jadual 5 & Jadual 6)  

Jadual 5: Jumlah Perbelanjaan untuk Kesihatan, 1997-2006

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sumber: Malaysian National Health Account  

 

Jadual 6: Perbandingan Perbelanjaan Kesihatan dalam Sektor Awam dan Swasta

AWAM VS SWASTAPERBELANJAAN KESIHATAN  (1984/85)  (2002)  (2006)
AWAMSWASTA 76 %24% 56%44% 45.2%54.8%

Sumber: National Health Financing Study & Malaysian National Health Account

Tambahan pula, dasar-dasar yang dilaksanakan oleh Kementerian Kesihatan seperti memperkenalkan dispensari swasta  dan menyediakan “sayap swasta” (private wing) di sesetengah hospital kerajaan, mempromosikan pelancongan kesihatan di hospital swasta dan sebagainya telah menghakis daya tahan sektor awam secara beransur-ansur[14]. Sebagai akibatnya, peranan yang dimainkan oleh sektor awam dalam penjagaan kesihatan semakin hari semakin terhakis dan diganti oleh sektor swasta, malah beban masyarakat semakin memberatkan[15]. Jurang perbelanjaan perkhidmatan kesihatan antara sektor awam dan swasta jelasnya bukan menunjukkan bahawa masyarakat adalah berupaya membiayai kos kesihatan tanpa bergantung kepada dana kerajaan dan perkhidmatan awam. Sebaliknya, seperti yang dinyatakan di atas, percanggahan dari segi kualiti servis dan kelengkapan infrastruktur dalam sektor awam dan swasta masing-masing telah menyebabkan pesakit terpaksa mendapatkan rawatan di hospital atau klinik swasta supaya rawatan yang diterima terjamin kualiti dan kesannya. Apa yang harus ditegaskan di sini ialah perkembangan sektor swasta dalam bidang kesihatan patutlah dihargai dan dikekalkan manakala kelemahan dalam perkhidmatan kesihatan yang ditawarkan oleh sektor awam hendaklah ditangani dan dinaiktarafkan. Namun, keazaman pihak kerajaan dalam menambahbaik sistem perkhidmatan kesihatan awam dan mengekalkan sumbangan sektor swasta tidak terserlah dalam kertas konsep “1Care untuk 1Malaysia”. Sebaliknya, sistem pengendalian perkhidmatan kesihatan awam yang dinyatakan adalah melalui penggabungan hospital awam dan hospital swasta supaya perbezaan dari segi kelengkapan infrakstruktur dan amalan klinikal dapat mencapai tahap keseimbangan. Isu seperti penghijrahan kepakaran (brain drain) turut dipercayai dapat diatasi melalui integrasi sektor awam dan swasta. Namun begitu, seperti yang didakwa oleh Dr. Ng Swee Choon[16], integrasi ini seakan-akan menghapuskan daya persaingan bersama yang sebenarnya dapat mempertingkatkan prestasi perkhidmatan kesihatan. Tambahan pula, integrasi yang disyorkan bukan sahaja akan menyekat perkembangan industri penjagaan kesihatan swasta, malah piawai penyeragaman kualiti juga tidak dapat dicapai[17]. Dari sisi pandangan ini, cadangan skim 1Care yang dikemukakan akan membazirkan usaha kegigihan pelbagai pihak tanpa mencapai objektif bagi mempertingkat perkhidmatan kesihatan.

Rumusan

Pada hakikatnya, kebanyakan projek yang dikendalikan oleh pihak kerajaan adalah berakhir dalam kekesalan disebabkan kelemahan dari segi kecekapan dan ketelusan dalam tadbir urus. Telahpun wujudnya begitu banyak usaha penstrukturan sebelum ini yang dilaksanakan bagi memperbaiki sistem kesihatan tetapi malangnya ketiadaan proses yang cekap dan telus telah menyebabkan timbulnya masalah yang lebih serius. Sebagai akibatnya, wang terbazir dengan sia-sianya manakala kebajikan dan kebaikan rakyat pula tidak terjamin. Sekiranya skim 1Care dilaksanakan, berkemungkinan besar sistem perkhidmatan kesihatan kini akan dilanda kerugian yang lebih besar. Oleh demikian, KPRU menyaran pihak berkaitan mengkaji semula sistem pembiayaan dan peruntukan perkhidmatan kesihatan semasa di Malaysia dan mempertingkatkan perbelanjaan kerajaan dalam sektor tersebut. Di samping itu, sebuah suruhanjaya kesihatan yang dikendali secara awam di bawah kawalan masyarakat boleh ditubuhkan bagi memastikan pengendalian yang telus dan efektif. Dengan memastikan tiada ketirisan, peningkatan peruntukan wang dipercayai dapat menyelesaikan masalah seperti kekurangan infrasktruktur yang lengkap atau kakitangan perubatan yang profesional bagi memenuhi keperluan dan permintaan masyarakat. Apa yang asas sekali adalah memastikan kecekapan dan ketelusan dalam segala sistem pelaksanaan dan pengendalian supaya hak rakyat yang terasas sentiasa terpelihara.


[6] Forum Health Care Financing in Malaysia, by Subramaniam Pillay, organized by Coalition Against the Privatisation of Health Care Services, Malaysia. http://www.malaysiakini.com/letters/44619
[12] Forum Health Care Financing in Malaysia, by Dr. Subramaniam Pillay, Coalition Against the Privatisation of Health Care Services, Malaysia.
[13] Forum Health Care Financing in Malaysia, by Dr. Subramaniam Pillay, Coalition Against the Privatisation of Health Care Services, Malaysia.
[14] Selangor/Kuala Lumpur Healthcare Public Forum, 1Care: Why Pay more and Get Less? Organized by Citizens’ Healthcare Coalition, 12 February 2012, Global Business & Convention Centre.
[15] Forum Health Care Financing in Malaysia, by Dr. Subramaniam Pillay, organized by Coalition Against the Privatisation of Health Care Services, Malaysia. http://www.malaysiakini.com/letters/44619
[16] Selangor/Kuala Kumpur Healthcare Public Forum, 1Care: Why Pay more and Get Less? Organized by Citizens’ Healthcare Coalition
Advertisements

Perspektif KPRU: Program 6P bakal temui kegagalan

Proses pemutihan Program Penyelesaian Menyeluruh Pendatang Asing Tanpa Izin (Program 6P) akan dilanjutkan sehingga 10 April tahun ini.  Program 6P telah dijalankan selama tujuh bulan.  Pada Jun 2011, Kementerian Dalam Negeri (KDN) membuat pengumuman buat pertama kali dan pelaksanaannya bermula pada bulan Ogos tahun yang sama.

Rasional KDN berhubung Program 6P adalah untuk memantapkan pengurusan warga asing di negara ini, membantu mengawal kemasukan baru pekerja asing ke negara ini, membantu pengurusan aktiviti ekonomi negara ini dan membantu mengawal perkembangan jenayah di negara ini.

Walau bagaimanapun, Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) berpendapat, meskipun Program 6P telah dilanjutkan beberapa kali, program pemutihan tidak dapat mencapai kejayaan dan tidak berkesan dari segi pengawalan jumlah pendatang asing tanpa izin (PATI).  Hal ini kerana program pemutihan tersebut bukan kali pertama tetapi sudah kali kelima dilaksanakan dan melibatkan pengampunan PATI.  Kerajaan Persekutuan pernah melakukan tindakan pengampunan PATI pada tahun 1989, 1991, 1996 dan 2004.

Secara am, tindakan kerajaan pada tahun-tahun tersebut bertujuan untuk mengurangkan jumlah PATI.  Tetapi hakikatnya, bilangan PATI meningkat setiap tahun.  KPRU juga berpendapat, bilangan PATI di negara ini tidak banyak berubah jika sekiranya masalah sedia ada seperti masalah penyelewengan, struktur serta bentuk ekonomi berorientasikan pekerja asing, dan butiran serta pelaksanaan dasar berkaitan yang mengelirukan tidak diselesaikan.

Pada ketika Perdana Menteri Najib Razak berbicara tentang program transformasi yang kononnya dapat menjadikan Malaysia sebuah negara berpendapatan tinggi, apa yang kita saksikan ialah, jumlah kiriman wang aliran keluar daripada Malaysia ke negara lain semakin meningkat.  Sumbangan pekerja asing dalam aspek ini cukup besar.

Sehingga 19 Ogos 2011, sejumlah 2,088,358 PATI dan pekerja asing sah telah direkodkan.  Daripada jumlah tersebut, 952,859 orang direkodkan melalui pendaftaran pekerja asing sah dan 1,135,499 orang direkodkan melalui pendaftaran PATI (*1).  Rekod tersebut jelas tidak memuaskan walaupun KDN sering mendakwa kononnya Program 6P telah mencapai kejayaan.  Merujuk kepada statistik The Migration and Factbook 2011 yang diterbitkan oleh Bank Dunia (*2), bilangan pekerja asing sah dalam negara ini dianggarkan berjumlah 2.4 juta orang.  Apabila dibandingkan statistik The Migration and Factbook 2011 dengan statistik Program 6P di atas, jurang perbezaan fakta ini bermaksud, masih terdapat kira-kira 1.4 juta pekerja asing sah yang belum didaftarkan di bawah Program 6P.  Ini belum lagi termasuk bilangan PATI yang sukar dianggarkan secara tepat atau lebih tepat kalau disifatkan sebagai “hilang kawalan”.

Berdasarkan panduan Program 6P, PATI boleh membuat pilihan sama ada mahu terus bekerja di Malaysia atau balik ke negara asal setelah melalui proses pendaftaran.  Selepas itu, bagi PATI yang memilih untuk tidak kembali ke negara asal, semasa proses pemutihan, KDN menyaring kelayakan PATI dari segi sektor dan penawaran kekosongan kerja.  Kepada PATI yang tidak tersenarai untuk diputihkan (begitu juga yang memilih untuk balik ke negara asal), mereka akan diampun dan dibenarkan pulang atas kos sendiri tanpa dikenakan sebarang bentuk tindakan.

Dalam kenyataan KDN, sehingga 16 Disember 2011, sejumlah 53,682 PATI yang terlibat dalam proses pengampunan di bawah pelaksanaan Program 6P telah meninggalkan Malaysia.  Jumlah paling tinggi direkodkan ialah Indonesia dengan 35,142 orang; diikuti India (4,039); Myanmar (2,467); Kemboja (1,901); Nepal (2,766); Bangladesh (2,108); Vietnam (1,289); Filipina (1,167); Pakistan (1,123); Sri Lanka (786); dan China (493) (*3). KPRU mendapati angka 53,682 tidak sama dengan jumlah besar (iaitu 53,284) apabila angka setiap negara dijumlahkan.

Apa yang lebih penting ialah, jumlah besar tersebut hanya mencakupi 4.69 peratus daripada keseluruhan jumlah PATI yang berdaftar.  Setelah diambil kira bilangan PATI yang meninggalkan Malaysia melalui proses pengampunan, jumlah PATI dianggarkan menurun kepada 940,495 orang.

Semenjak proses pemutihan di bawah Program 6P bermula pada 10 Oktober 2011, sejumlah 67,665 PATI iaitu 5.96 peratus daripada keseluruhan PATI yang berdaftar telah diputihkan.  Berdasarkan statistik tersebut, pecahan mengikut negara merekodkan Indonesia dengan jumlah paling tinggi iaitu 42,544; diikuti Bangladesh (13,838); Myanmar (6,527); Nepal (2,107); India (903); Vietnam (612); Kemboja (447); Pakistan (362); Filipina (126); Sri Lanka (112); dan Thailand (87).

Selepas pemutihan, didapati jumlah pekerja asing sah mengikut negara merekodkan Indonesia dengan jumlah yang paling tinggi iaitu 404,006; diikuti Nepal (201,523); Bangladesh (133,798); Myanmar (106,948); India (49,086); Filipina (43,913); Vietnam (37,719); Pakistan (11,024); Kemboja (5,679); China (4,391); Thailand, (4,266) dan Sri Lanka (2,595).

Selepas pengampunan dan pemutihan PATI, KPRU mendapati jumlah pekerja asing sah meningkat kepada 1,000,557.  Namun, selepas proses pengampunan dan pemutihan, masih terdapat sejumlah 872,830 PATI yang membuat pendaftaran di bawah Program 6P yang belum diketahui status mereka.

Merujuk kepada kenyataan media Menteri Dalam Negeri bertarikh 13 April 2011, bilangan pekerja asing mungkin dihadkan kepada 1.5 juta orang.(*4)

Walau bagaimanapun, Program 6P tidak mencapai kejayaan, justeru matlamat menghadkan bilangan pekerja asing kepada 1.5 juta lebih merupakan khayalan.  KPRU khuatir, Program 6P tidak dapat mengurangkan bilangan pekerja asing dalam erti kata yang sebenarnya dan bilangan PATI terus kekal dalam keadaan “hilang kawalan”, sementara pungutan dana melalui Program 6P tidak dimanfaatkan untuk pembangunan negara tetapi digunakan untuk tujuan politik.

 

Pengampunan – Bukan Kali Pertama

Pengampunan PATI pernah berlaku pada tahun 1989, 1991, 1996 dan 2004.  Apabila ditinjau kembali sejarah, tindakan pengampunan PATI lazimnya berlaku semasa ekonomi berada dalam keadaan tidak menentu.  Apabila ekonomi menjadi lemah, kerajaan terpaksa memberhentikan projek pembangunan, seterusnya pengawalan kemasukan pekerja asing baru (*5) dan pengurangan bilangan PATI.

Kerajaan Persekutuan telah meminda Akta Imigresen 1959/63 (Akta 155) pada tahun 2002 dan memberatkan hukuman terhadap majikan yang mengupah PATI.  Pesalah berdepan dengan denda sebanyak RM10 ribu, 5 tahun penjara, 6 kali sebatan (*6) dalam usaha kerajaan untuk mengurangkan bilangan PATI.  Pada 1 Mac 2005, kira-kira 3 ribu orang anggota polis serta 5.6 ribu anggota RELA mula mengambil tindakan terhadap pekerja asing yang masih berada dalam negara selepas pengampunan sekitar tahun itu.  RELA boleh mendapat emolumen RM100 bagi setiap penangkapan PATI. (*7)

Walaupun kerajaan sering menyatakan kemahuan untuk mengurangkan pergantungan kepada tenaga pekerja asing, tetapi fakta menunjukkan hakikat yang sebaliknya.  Apabila dibandingkan 7.3 juta pekerja asing sah pada tahun 1996 dengan 20 juta pekerja asing sah pada tahun 2008, bilangan perkerja asing sebenarnya tidak menurun, tetapi meningkat secara besar-besaran. (Sila Lihat Jadual di bawah)

 

Jadual: Jumlah Pekerja Asing Sah Mengikut Negara, 1999-2008

Tahun 1999 2000 2001 2002 2003
Negara Jumlah % Jumlah % Jumlah % Jumlah % Jumlah %
Indonesia 269,194 65.7 603,453 74.8 634,744 74.7 788,221 73.8 988,165 73.9
Bangladesh 110,788 27 158,149 19.6 114,308 13.5 82,642 7.7 94,541 7.1
Thailand 2,130 0.5 2,335 0.3 2,508 0.3 20,599 1.9 10,158 0.8
Filipina 7,299 1.8 14,651 1.8 11,944 1.4 21,234 2 17,400 1.3
Pakistan 2,605 0.6 3,101 0.4 2,392 0.3 2,000 0.2 2,141 0.2
Lain-lain 17,644 4.3 25,407 3.1 83,933 9.9 152,833 14.3 224,575 16.8
Jumlah 409,660 100 807,096 100 849,829 100 1,067,529 100 1,336,980 100

 

Tahun 2004 2005 2006 2007   2008
Negara Jumlah % Jumlah % Jumlah % Jumlah % Jumlah %
Indonesia 1,024,363 69.7 1,211,584 66.7 1,174,013 62.8 1,148,050 56.1 1,085,658 52.6
Bangladesh 54,929 3.7 55,364 3 62,669 3.4 217,238 10.6 316,401 15.3
Thailand 5,463 0.4 5,751 0.3 14 0.7 18,456 0.9 21,065 1
Filipina 16,663 1.1 21,735 1.2 24,088 1.3 23,283 1.1 26,713 1.3
Pakistan 1,156 0.1 13,297 0.7 11,551 0.6 16,511 0.8 21,278 1
Lain-lain 367,516 25 507,507 28 583,077 31.2 621,267 30.4 591,481 28.7
Jumlah 1,470,090 100 1,815,238 100 1,869,209 100 2,044,805 100 2,062,596 100

Sumber: Kementerian Dalam Negeri, disusun oleh Cheong. (*8)

 

Pekerja Asing Sah Memberi Keuntungan

Pekerja asing sah bukan sahaja menyumbangkan sumber tenaga untuk membangunkan negara, bahkan aspek pembekalan, pengurusan dan pengawasan pekerja asing telah menjadikannya satu industri yang boleh membawa keuntungan kepada pelbagai sektor termasuk ejen dan kroni, malahan kepentingannya diberi perhatian khusus oleh pihak penguatkuasa.

Lantaran itu, kita sering kedengaran dakwaan berhubung penyelewengan kuasa dan seumpamanya.  Contohnya, Tenaganita, sebuah pertubuhan bukan kerajaan (NGO) yang memperjuangkan hak dan kebajikan pekerja mendakwa tujuan KDN memungut dana melalui program pemutihan berkait rapat dengan Pilihan Raya Umum ke-13 (PRU Ke-13).(*9)

Apabila ditinjau kembali kes pengampunan PATI sekitar tahun 2004, sebanyak 309,248 PATI (*10) menukar status mereka kepada pekerja asing sah, tetapi atas syarat bahawa mereka harus balik ke negara asal dahulu, kemudian datang semula ke Malaysia.  Dalam proses tersebut, pekerja-pekerja berkenaan diwajibkan membayar levi dan membuat pemeriksaan fizikal dalam pusat kesihatan yang ditetapkan – FOMEMA (The Foreign Workers Medical Examination Monitoring Agency).  Dasar ini membekalkan hasil pendapatan kepada hosipital dan kerajaan.(*11) Ini kerana FOMEMA merupakan sebuah syarikat swasta yang dipegang oleh Khazanah Nasional Bhd, syarikat pemegangan pelaburan milik kerajaan yang diberi kuasa sebagai pelabur strategik kerajaan dalam industri dan pasaran baru.

Pada tahun 1993-2004, FOMEMA menjalankan 27 juta pemeriksaan terhadap pekerja asing.  Pada tahun 2002, FOMEMA mendapat kos bayaran daripada pekerja asing sebanyak RM17 juta.  Sementara itu, kerajaan juga mewajibkan majikan membeli insuran untuk pekerja asing dalam 10 syarikat insuran yang dilantik oleh kerajaan.  Sumbangan tahunan sebanyak RM72.00 hingga RM86.00. (*12)

Kerajaan mengenakan caj levi pada majikan ke atas setiap pekerja asing yang diambil untuk bekerja, dan membenarkan majikan memotong gaji bulanan pekerja asing untuk menbayar levi.  Walaupun Kementerian Sumber Manusia pernah memberi kenyataan bahawa majikan harus menanggung bayaran levi pekerja asing tetapi masih terdapat banyak majikan yang memotong gaji pekerja asing untuk bayaran levi.

Daripada hasil Kerajaan Persekutuan bagi tahun 2011 berjumlah 183,375 juta, anggaran hasil daripada pekerja asing seperti permit dan levi berjumlah 2,223 juta, iaitu 1 peratus pada tahun 2011.  Walaupun, peratusan ini dianggap kecil dalam keseluruhan hasil Kerajaan Persekutuan, tetapi angka berkaitan tidak termasuk manfaat ekonomi yang lain.

Merujuk kepada statistik The Migration and Factbook 2011, kiriman wang aliran keluar daripada pekerja asing yang bekerja di Malaysia semakin meningkat, daripada USD3,462 juta pada tahun 2003 kepada USD6,800 juta pada tahun 2009.  Pengarah Badan Nasional Penempatan dan Perlindungan Tenaga Kerja Indonesia, Baslian Krisnayoza dalam kenyataannya menyatakan bahawa, sekitar Januari hingga November tahun 2011, kiriman aliran keluar dari Malaysia ke Indonesia adalah sebanyak USD2,100 juta. (*13) Malaysia merupakan negara pengirim wang ke luar negara terbanyak di Asia Pasifik.

Sementara itu, kiriman wang aliran masuk ke Malaysia daripada warga Malaysia yang bekerja di luar negara adalah sebanyak USD1,110 juta pada tahun 2009, dan meningkat kepada USD1,576 pada tahun 2010.  Angka ini hanya mencakupi 16 peratus daripada kiriman wang aliran keluar pada tahun 2011.  Ini juga menunjukkan ketidakseimbangan antara aliran keluar dan masuk mata wang, menyebabkan kerugian kewangan negara ini.

Sebagai rumusan, Malaysia masih bergantung kepada tenaga pekerja asing untuk pembangunan negara dalam jangka masa pendek.  Soal sama ada Malaysia dapat membebaskan diri daripada pergantungan kepada pekerja asing dalam jangka masa panjang masih tidak jelas apabila diteliti dasar dan program kerajaan sehingga hari ini.  KPRU tidak mempunyai keyakinan terhadap program transformasi dalam isu pekerja asing.

 

Rujukan 

1. http://portal.ikdn.gov.my/2011/08/siaran-media-timbalan-ketua-setiausaha-kanan-kemeneterian-dalam-negeri/

2. http://siteresources.worldbank.org/INTPROSPECTS/Resources/334934-1199807908806/Malaysia.pdf

3. http://portal.ikdn.gov.my/page/20/

4. http://www.bharian.com.my/articles/Bilanganpekerjaasingmungkindihadkepada1_5jutaorang/Article/

5. http://www.eadn.org/Migrant%20Labour%20in%20Malaysia%20Impact%20and%20Implications%20of%20the.pdf

6. http://www.imi.gov.my/index.php/bm/penguatkuasaan/370-maksud-pendatang-asing-tanpa-izin-pati-menurut-seksyen-55e7-akta-imigresen-195963-akta-155

7. http://migration.ucdavis.edu/mn/more.php?id=3103_0_3_0

8.Wey-Jin Cheong (2010) Malaysia Migrant Worker Policy and the Dual Logic of Nation-State: Developmentalism and Nationalism, Nasional Taiwan University Master Thesis.

9. http://www.malaysiakini.com/news/173074

10. Wey-Jin Cheong (2010) Malaysia Migrant Worker Policy and the Dual Logic of Nation-State: Developmentalism and Nationalism, Nasional Taiwan University Master Thesis.

11. http://migration.ucdavis.edu/mn/more.php?id=3103_0_3_0

12.http://www.bharian.com.my/bharian/articles/Pekerjaasingwajibadainsuranskesihatanmulaitahundepan/Article/index_html

13 http://beritaharian.org/as2-1-bilion-dikirim-pulang-pekerja-indonesia-dari-malaysia-4.html

 

 

Program 6P Bakal Temui Kegagalan

Proses pemutihan Program Penyelesaian Menyeluruh Pendatang Asing Tanpa Izin (Program 6P) akan dilanjutkan sehingga 10 April tahun ini. Program 6P telah dijalankan selama 7 bulan. Pada Jun 2011, Kementerian Dalam Negeri (KDN) membuat pengumuman buat pertama kali dan pelaksanaannya bermula pada bulan Ogos tahun yang sama.

Rasional KDN berhubung Program 6P adalah untuk memantapkan pengurusan warga asing di negara ini, membantu mengawal kemasukan baru pekerja asing ke negara ini, membantu pengurusan aktiviti ekonomi negara ini dan membantu mengawal perkembangan jenayah di negara ini.

Walau bagaimanapun, Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) berpendapat, meskipun Program 6P telah dilanjutkan beberapa kali, program pemutihan tidak dapat mencapai kejayaan dan tidak berkesan dari segi pengawalan jumlah pendatang asing tanpa izin (PATI). Hal ini kerana program pemutihan tersebut bukan kali pertama tetapi sudah kali kelima dilaksanakan dan melibatkan pengampunan PATI. Kerajaan Persekutuan pernah melakukan tindakan pengampunan PATI pada tahun 1989, 1991, 1996 dan 2004. Secara am, tindakan kerajaan pada tahun-tahun tersebut bertujuan untuk mengurangkan jumlah PATI. Tetapi hakikatnya, bilangan PATI meningkat setiap tahun.

KPRU juga berpendapat, bilangan PATI di negara ini tidak banyak berubah jika sekiranya masalah sedia ada seperti masalah penyelewengan, struktur serta bentuk ekonomi berorientasikan pekerja asing, dan butiran serta pelaksanaan dasar berkaitan yang mengelirukan tidak diselesaikan.

Pada ketika Perdana Menteri Datuk Seri Najib Tun Razak berbicara tentang program transformasi yang kononnya dapat menjadikan Malaysia sebuah negara berpendapatan tinggi, apa yang kita saksikan ialah, jumlah kiriman wang aliran keluar daripada Malaysia ke negara lain semakin meningkat. Sumbangan pekerja asing dalam aspek ini cukup besar.

Sehingga 19 Ogos 2011, sejumlah 2,088,358 PATI dan pekerja asing sah telah direkodkan. Daripada jumlah tersebut, 952,859 orang direkodkan melalui pendaftaran pekerja asing sah dan 1,135,499 orang direkodkan melalui pendaftaran PATI[1]. Rekod tersebut jelas tidak memuaskan walaupun KDN sering mendakwa kononnya Program 6P telah mencapai kejayaan. Merujuk kepada statistik The Migration and Factbook 2011,[2] yang diterbitkan olen Bank Dunia, bilangan pekerja asing sah dalam negara ini dianggarkan berjumlah 2.4 juta orang. Apabila dibandingkan statistik The Migration and Factbook 2011 dengan statistik Program 6P di atas, jurang perbezaan fakta ini bermaksud, masih terdapat kira-kira 1.4 juta pekerja asing sah yang belum didaftarkan di bawah Program 6P. Ini belum lagi termasuk bilangan PATI yang sukar dianggarkan secara tepat atau lebih tepat kalau disifatkan sebagai ‘hilang kawalan’.

Untuk memberikan gambaran tentang pendaftaran pekerja asing sah dan PATI mengikut negara, KPRU telah mengumpulkan statistik berkaitan sehingga 18 Ogos 2011 sementara statistik pada perenggan di atas merupakan jumlah besar sehingga 19 Ogos 2011 tanpa butiran mengikut negara. (Sila lihat Jadual 1)

Jadual 1: Pendaftaran Pekerja Asing Sah dan PATI Mengikut Negara (setakat 18 Ogos 2011)

Sumber: The Star, 18 Ogos 2011.[3]

Berdasarkan panduan Program 6P, PATI boleh membuat pilihan sama ada mahu terus bekerja di Malaysia atau balik ke negara asal setelah melalui proses pendaftaran. Selepas itu, bagi PATI yang memilih untuk tidak kembali ke negara asal, semasa proses pemutihan, KDN menyaring kelayakan PATI dari segi sektor dan penawaran kekosongan kerja. Kepada PATI yang tidak tersenarai untuk diputihkan (begitu juga yang memilih untuk balik ke negara asal), mereka akan diampun dan dibenarkan pulang atas kos sendiri tanpa dikenakan sebarang bentuk tindakan.

Dalam kenyataan KDN, sehingga 16 Disember 2011, sejumlah 53,682 PATI yang terlibat dalam proses pengampunan di bawah pelaksanaan Program 6P telah meninggalkan Malaysia. Jumlah paling tinggi direkodkan ialah Indonesia dengan 35,142 orang; diikuti India (4,039); Myanmar (2,467); Kemboja (1,901); Nepal (2,766); Bangladesh (2,108); Vietnam (1,289); Filipina (1,167); Pakistan (1,123); Sri Lanka (786); dan China (493).[4] KPRU mendapati angka 53,682 tidak sama dengan jumlah besar (iaitu 53,284) apabila angka setiap negara dijumlahkan. (Sila lihat Jadual 2)

Apa yang lebih penting ialah, jumlah besar tersebut hanya mencakupi 4.69 peratus daripada keseluruhan jumlah PATI yang berdaftar. Setelah diambil kira bilangan PATI yang meninggalkan Malaysia melalui proses pengampunan, jumlah PATI dianggarkan menurun kepada 940,495 orang.

Jadual 2: Jumlah Pengampunan di bawah Program 6P Mengikut Negara

Sumber: Portal rasmi KDN.

Semenjak proses pemutihan di bawah Program 6P bermula pada 10 Oktober 2011, sejumlah 67,665 PATI iaitu 5.96 peratus daripada keseluruhan PATI yang berdaftar telah diputihkan. Berdasarkan statistik tersebut, pecahan mengikut negara merekodkan Indonesia dengan jumlah paling tinggi iaitu 42,544; diikuti Bangladesh (13,838); Myanmar (6,527); Nepal (2,107); India (903); Vietnam (612); Kemboja (447); Pakistan (362); Filipina (126); Sri Lanka (112); dan Thailand (87). (Sila lihat Jadual 3)

Jadual 3: Jumlah Pemutihan di bawah Program 6P Mengikut Negara

Sumber: Portal rasmi KDN.

Selepas pemutihan, didapati jumlah pekerja asing sah mengikut negara merekodkan Indonesia dengan jumlah yang paling tinggi iaitu 404,006; diikuti Nepal (201,523); Bangladesh (133,798); Myanmar (106,948); India (49,086); Filipina (43,913); Vietnam (37,719); Pakistan (11,024); Kemboja (5,679); China (4,391); Thailand, (4,266) dan Sri Lanka (2,595). (Sila lihat Jadual 4)

Jadual 4: Jumlah Pekerja Asing Sah selepas Pemutihan Mengikut Negara

Sumber: Portal rasmi KDN.

Selepas pengampunan dan pemutihan PATI, KPRU mendapati jumlah pekerja asing sah meningkat kepada 1,000,557. Namun, selepas proses pengampunan dan pemutihan, masih terdapat sejumlah 872,830 PATI yang membuat pendaftaran di bawah Program 6P yang belum diketahui status mereka. (Sila lihat Jadual 5)

Jadual 5: Jumlah PATI selepas Pengampunan dan Pemutihan Mengikut Negara

Merujuk kepada kenyataan media Menteri Dalam Negeri bertarikh 13 April 2011, bilangan pekerja asing mungkin dihadkan kepada 1.5 juta orang.[5] Walau bagaimanapun, Program 6P tidak mencapai kejayaan, justeru matlamat menghadkan bilangan pekerja asing kepada 1.5 juta lebih merupakan khayalan. KPRU khuatir, Program 6P tidak dapat mengurangkan bilangan pekerja asing dalam erti kata yang sebenarnya dan bilangan PATI terus kekal dalam keadaan ‘hilang kawalan’, sementara pungutan dana melalui Program 6P tidak dimanfaatkan untuk pembangunan negara tetapi digunakan untuk tujuan politik.

Pengampunan – Bukan Kali Pertama

Pengampunan PATI pernah berlaku pada tahun 1989, 1991, 1996 dan 2004.  Apabila ditinjau kembali sejarah, tindakan pengampunan PATI lazimnya berlaku semasa ekonomi berada dalam keadaan tidak menentu. Apabila ekonomi menjadi lemah, kerajaan terpaksa memberhentikan projek pembangunan, seterusnya pengawalan kemasukan pekerja asing baru[6] dan pengurangan bilangan PATI.

Kerajaan Persekutuan telah meminda Akta Imigresen 1959/63 (Akta 155) pada tahun 2002 dan memberatkan hukuman terhadap majikan yang mengupah PATI. Pesalah berdepan dengan denda sebanyak RM10 ribu, 5 tahun penjara, 6 kali sebatan[7] dalam usaha kerajaan untuk mengurangkan bilangan PATI.  Pada 1 Mac 2005, kira-kira 3 ribu orang anggota polis serta 5.6 ribu anggota RELA mula mengambil tindakan terhadap pekerja asing yang masih berada dalam negara selepas pengampunan sekitar tahun itu. RELA boleh mendapat emolumen RM100 bagi setiap penangkapan PATI.[8]

Walaupun kerajaan sering menyatakan kemahuan untuk mengurangkan pergantungan kepada tenaga pekerja asing, tetapi fakta menunjukkan hakikat yang sebaliknya. Apabila dibandingkan 409,660 pekerja asing sah pada tahun 1999 dengan 2 juta pekerja asing sah pada tahun 2008, bilangan perkerja asing sebenarnya tidak menurun, tetapi meningkat secara besar-besaran. (Sila Lihat Jadual 6)

Jadual 6: Jumlah Pekerja Asing Sah Mengikut Negara, 1999-2008

Tahun

1999

2000

2001

2002

2003

Negara

Jumlah

%

Jumlah

%

Jumlah

%

Jumlah

%

Jumlah

%
Indonesia

269,194

65.7

603,453

74.8

634,744

74.7

788,221

73.8

988,165

73.9

Bangladesh

110,788

27

158,149

19.6

114,308

13.5

82,642

7.7

94,541

7.1

Thailand

2,130

0.5

2,335

0.3

2,508

0.3

20,599

1.9

10,158

0.8

Filipina

7,299

1.8

14,651

1.8

11,944

1.4

21,234

2

17,400

1.3

Pakistan

2,605

0.6

3,101

0.4

2,392

0.3

2,000

0.2

2,141

0.2

Lain-lain

17,644

4.3

25,407

3.1

83,933

9.9

152,833

14.3

224,575

16.8

Jumlah

409,660

100

807,096

100

849,829

100

1,067,529

100

1,336,980

100

Tahun

2004

2005

2006

2007

2008

Negara

Jumlah

%

Jumlah

%

Jumlah

%

Jumlah

%

Jumlah

%

Indonesia

1,024,363

69.7

1,211,584

66.7

1,174,013

62.8

1,148,050

56.1

1,085,658

52.6

Bangladesh

54,929

3.7

55,364

3

62,669

3.4

217,238

10.6

316,401

15.3

Thailand

5,463

0.4

5,751

0.3

14

0.7

18,456

0.9

21,065

1

Filipina

16,663

1.1

21,735

1.2

24,088

1.3

23,283

1.1

26,713

1.3

Pakistan

1,156

0.1

13,297

0.7

11,551

0.6

16,511

0.8

21,278

1

Lain-lain

367,516

25

507,507

28

583,077

31.2

621,267

30.4

591,481

28.7

Jumlah

1,470,090

100

1,815,238

100

1,869,209

100

2,044,805

100

2,062,596

100

Sumber: Kementerian Dalam Negeri, disusun oleh Cheong.[9]

Pekerja Asing Sah Memberi Keuntungan

Pekerja asing sah bukan sahaja menyumbangkan sumber tenaga untuk membangunkan negara, bahkan aspek pembekalan, pengurusan dan pengawasan pekerja asing telah menjadikannya satu industri yang boleh membawa keuntungan kepada pelbagai sektor termasuk ejen dan kroni, malahan kepentingannya diberi perhatian khusus oleh pihak penguatkuasa.

Lantaran itu, kita sering kedengaran dakwaan berhubung penyelewengan kuasa dan seumpamanya. Contohnya, Tenaganita, sebuah pertubuhan bukan kerajaan (NGO) yang memperjuangkan hak dan kebajikan pekerja mendakwa tujuan KDN memungut dana melalui program pemutihan berkait rapat dengan Pilihan Raya Umum ke-13 (PRU Ke-13).[10]

Apabila ditinjau kembali kes pengampunan PATI sekitar tahun 2004, sebanyak 309,248 PATI[11] menukar status mereka kepada pekerja asing sah, tetapi atas syarat bahawa mereka harus balik ke negara asal dahulu, kemudian datang semula ke Malaysia. Dalam proses tersebut, pekerja-pekerja berkenaan diwajibkan membayar levi dan membuat pemeriksaan fizikal dalam pusat kesihatan yang ditetapkan – FOMEMA (The Foreign Workers Medical Examination Monitoring Agency). Dasar ini membekalkan hasil pendapatan kepada hosipital dan kerajaan.[12] Ini kerana FOMEMA merupakan sebuah syarikat swasta yang dipegang oleh Khazanah Nasional Bhd, syarikat pemegangan pelaburan milik kerajaan yang diberi kuasa sebagai pelabur strategik kerajaan dalam industri dan pasaran baru.

Pada tahun 1993-2004, FOMEMA menjalankan 27 juta pemeriksaan terhadap pekerja asing. Pada tahun 2002, FOMEMA mendapat kos bayaran daripada pekerja asing sebanyak RM17 juta.

Sementara itu, kerajaan juga mewajibkan majikan membeli insuran untuk pekerja asing dalam 10 syarikat insuran yang dilantik oleh kerajaan. Sumbangan tahunan sebanyak RM72.00 hingga RM86.00. [13]

Apabila diteliti Belanjawan Negara, butiran anggaran hasil tahunan 2009-2012 (berkaitan dengan pekerja asing dan warga asing) adalah seperti berikut: (Sila lihat Jadual 7)

PENDAPATAN SEBENAR TAHUN 2009 PENDAPATAN SEBENAR TAHUN 2010 ANGGARAN DISEMAK TAHUN 2011 ANGGARAN TAHUN 2012

71305

Permit Kerja Untuk Pekerja Bukan Warganegara

291,949,975

235,565,978

268,714,000

279,776,000

71309

Levi Ke Atas Pekerja-pekerja Asing

1,819,457,663

1,520,756,984

1,929,678,000

2,009,113,000

72111

Bayaran Perkhidmatan Perubatan, Kesihatan dan Pergigian untuk Pesakit Luar- Warganegara Asing

19,312,461

22,444,864

23,791,000

24,788,000

72115

Bayaran Perkhidmatan Pesakit Bayar Penuh – Warganegara Asing

632,115

882,115

782,000

815,000

Jumlah

2,131,352,214

1,779,649,941

2,222,965,000

2,314,492,000

Sumber: Lapaporan Anggaran Hasil Kerajaan Persekutuan Tahun 2011 dan 2012.

Jadual 7: Hasil Kerajaan daripada Pekerja Asing Sah pada tahun 2009-2012

Sumber: Laporan Anggaran Hasil Kerajaan Persekutuan Tahun 2011 dan Tahun 2012.

Kerajaan mengenakan caj levi pada majikan ke atas setiap pekerja asing yang diambil untuk bekerja, dan membenarkan majikan menguna cara memotong gaji bulanan untuk menbayar levi. Walaupun Kementerian Sumber Manusia  pernah memberi kenyataan bahawa majikan harus menanggung bayaran levi pekerja asing tetapi masih terdapat banyak majikan yang memotong gaji pekerja asing untuk bayaran levi.

Jadual 8 di bawah menunjukkan, daripada hasil Kerajaan Persekutuan bagi tahun 2011 berjumlah 183,375 juta, anggaran hasil daripada pekerja asing seperti permit dan levi berjumlah 2,223 juta, iaitu 1 peratus pada tahun 2011. Walaupun, peratusan ini dianggap kecil dalam keseluruhan hasil Kerajaan Persekutuan, tetapi angka berkaitan tidak termasuk manfaat ekonomi yang lain.

Jadual 8: Kiriman Wang Aliran Keluar

Sumber: The Migration and Remittances Factbook 2011, yang diterbitkan oleh Bank Dunia.[14]

Merujuk kepada Jadual 8 di atas yang dipetik daripada The Migration and Factbook 2011, kiriman wang aliran keluar daripada pekerja asing yang bekerja di Malaysia semakin meningkat, daripada USD3,462 juta pada tahun 2003 kepada USD6,800 juta pada tahun 2009. Pengarah Badan Nasional Penempatan dan Perlindungan Tenaga Kerja Indonesia, Baslian Krisnayoza dalam kenyataannya menyatakan bahawa, sekitar Januari hingga November tahun 2011, kiriman aliran keluar dari Malaysia ke Indonesia adalah sebanyak USD2,100 juta. [15] Malaysia merupakan negara pengirim wang ke luar negara terbanyak di Asia Pasifik.

Sementara itu, kiriman wang aliran masuk ke Malaysia daripada warga Malaysia yang bekerja di luar negara adalah sebanyak USD1,110 juta pada tahun 2009, dan meningkat kepada USD1,576 pada tahun 2010. Angka ini hanya mencakupi 16 peratus daripada kiriman wang aliran keluar pada tahun 2011. Ini juga menunjukkan ketidakseimbangan antara aliran keluar dan masuk mata wang, menyebabkan kerugian kewangan negara ini.

Sebagai rumusan, Malaysia masih bergantung kepada tenaga pekerja asing untuk pembangunan negara dalam jangka masa pendek. Soal sama ada Malaysia dapat membebaskan diri daripada pergantungan kepada pekerja asing dalam jangka masa panjang masih tidak jelas apabila diteliti dasar dan program kerajaan sehingga hari ini. KPRU tidak mempunyai keyakinan terhadap program transformasi dalam isu pekerja asing.

 

 

 


[9] Wey-Jin Cheong (2010) Malaysia Migrant Worker Policy and the Dual Logic of Nation-State: Developmentalism and Nationalism, Nasional Taiwan University Master Thesis.

[11] Wey-Jin Cheong (2010) Malaysia Migrant Worker Policy and the Dual Logic of Nation-State: Developmentalism and Nationalism, Nasional Taiwan University Master Thesis.