Sesi Taklimat RUU Hakmilik Strata (Pindaan) 2012 dan RUU Pengurusan Strata 2012

Tarikh: 28 Jun 2012 (Khamis)

Masa: 1 petang – 2.30 petang

Tempat: Parlimen, Kuala Lumpur

NGO:

1. Ishak bin Ismail                                        – Presiden MIPPM (Malaysian Institute of Professional Property Managers)

2. Sulaiman Akhmady Mohd Saheh      – wakil MIPPM

3. Sr. Francis Loh                                         –  wakil MIPPM

4. Prof. Dr. Sr. Ting Kien Hwa                 – wakil Universiti;

5. Dato’ Mani Usilappan                            – wakil PEPS (Persatuan Penilai, Pengurus Harta, Ejen Harta & Perunding Swasta  Malaysia)

6. Sr. Kamaruzaman Jamil                    –   wakil BOVAEA (Ejen Harta Tanah Malaysia)

7. Sr. Firdaus Musa                                 – wakil PMVS (Agensi pengurusan harta, penilaian dan hartanah),  RISM (Pertubuhan Juruukur Diraja Malaysia);

8. Tunku Sr. Dr. Fauzi Tunku Dato’ Malek  – wakil RISM

9. Sr. Wong Kok Su                                 –  wakil PEPS

10. Sr Lim Lian Hong                            – wakil PEPS

11. Sr Choy Yue Kwong                      – wakil PEPS

Advertisements

Laporan Jawatankuasa Pilihan Khas Mengenai Projek Lynas

Laporan Jawatankuasa Pilihan Khas Mengenai Projek Lynas Advanced Materials Plant (LAMP).

Laporan Jawatankuasa Pilihan Khas Mengenai Projek Lynas

Laporan Jawatankuasa Pilihan Khas Mengenai Projek Lynas – Lampiran I-VI.

Laporan Jawatankuasa Pilihan Khas- Lampiran I hingga VI

Defisit Meningkat Pasca Perbekalan Tambahan 2012

Loceng penggera peningkatan defisit fiskal negara sekali lagi dibunyikan berikutan pembentangan Rang Undang-undang (RUU) Perbekalan Tambahan (2012) 2012 di Dewan Rakyat semalam.

Kerajaan Barisan Nasional (BN) telah membentang RUU Perbekalan Tambahan (2012) 2012 untuk memohon dana tambahan mencecah sejumlah RM15,295,345,000, di mana RM13,795,345,000 merupakan perbelanjaan bekalan manakala RM1,500,000,000 adalah bagi perbelanjaan tanggungan. Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) berpendapat, perbekalan tambahan ini membebankan Negara dari segi kewangan dengan peningkatan hutang Negara yang setakat ini telahpun mencapai RM470,760 juta[1] dan turut menyeret defisit fiskal secara keseluruhan ke suatu tahap yang memerlukan pengawasan yang ketara.

Dalam penulisan KPRU bersama YB William Leong Jee Keen, Ahli Parlimen Selayang sebelum itu berjudul “Anwar vs Najib: Siapa lebih bijak dalam tadbir urus hutang kerajaan?”[2], statistik KPRU telah menunjukkan dengan jelas trend defisit fiskal secara keseluruhan Kerajaan Barisan Nasional (BN) tidak menampakkan perbezaan bermakna samada semasa ekonomi berkembang dengan baik atau semasa ekonomi meleset.

Kini, setelah membentangkan RUU Perbekalan Tambahan (2011) 2012 untuk mendapatkan tambahan peruntukan sebanyak RM10,290,243,800 bagi menampung perbelanjaan kerajaan tahun 2011 pada bulan Mac 2012, dalam tempoh masa yang singkat, Kerajaan BN sekali lagi membentangkan RUU Perbekalan Tambahan (2012) 2012 untuk mendapatkan tambahan peruntukan sebanyak RM15,295,345,000 bagi menampung perbelanjaan kerajaan tahun 2012.

RUU tersebut dibentangkan oleh Timbalan Menteri Kewangan Datuk Seri Awang Adek Hussin untuk bacaan kali pertama kali ini dengan jumlah paling besar – RM11.2 bilion – diperuntukkan bagi “perkhidmatan perbendaharaan am”.

Berikut ialah senarai kementerian/jabatan kerajaan dengan peruntukan masing-masing:

Jadual 1: Peruntukan Perbekalan Tambahan Berdasarkan Kementerian

Kementerian/Jabatan Peruntukan (RM)
Perkhidmatan Am Perbendaharaan 11,232,000,000
Kementerian Kerja Raya 445,800,000
Kementerian Perdagangan Dalam Negeri, Koperasi dan Kepenggunaan 404,000,000
Suruhanjaya Pilihan Raya (SPR) 360,000,000
Kementerian Dalam Negeri 353,520,000
Perbendaharaan 300,000,000
Kementerian Pertahanan 210,000,000
Jabatan Perdana Menteri 112,900,000
Kementerian Pelajaran 195,000,000
Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri 60,000,000
Kementerian Kesihatan 40,000,000
Kementerian Sumber Manusia 23,000,000
Kementerian Sumber Asli dan Alam Sekitar 16,028,000
Kementerian Kemajuan Luar Bandar dan Wilayah 16,028,000
Kementerian Pelancongan 15,000,000
Kementerian Pertanian dan Industri Asas Tani 10,000,000
Kementerian Sains, Teknologi dan Inovasi 10,000,000
Kementerian Pengangkutan 2,000,000

Sesungguhnya, kekurangan disiplin dan kehematan dalam pengendalian kewangan yang diamalkan oleh Kerajaan BN di bawah pimpinan Najib telah menyaksikan pemborosan yang begitu menonjol serta penuh dengan pelbagai tuduhan penyelewengan. Biarpun Perdana Menteri telah berjanji berulang-ulang kali bahawa kerajaan akan mengambil insentif dan langkah bagi mengurangkan defisit fiskal, namun tiada pun kelihatan apa-apa usaha yang nyata, bah kata pepatah, apa payahnya menaupkan bibir atas bawah.

Kini, tambahan pula dengan pembentangan perbekalan tambahan, jangkaan bahawa defisit fiskal Negara akan terus terjunam ke paras yang membimbangkan selepas 15 tahun berturut-turut mengalami defisit.

Menurut Laporan Ekonomi 2011/2012 Kementerian Kewangan Malaysia, unjuran defisit yang dialami oleh Malaysia pada tahun 2012 adalah masing-masing berada pada kedudukan 4.8 peratus daripada Keluaran Negara Kasar (KNK, atau Gross National Product (GNP)) dan 4.7 peratus daripada Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK, atau Gross Domestic Product (GDP)) seperti yang ditunjukkan dalam Jadual 2.

Jadual 2: Kedudukan Kewangan Kerajaan Persekutuan 2012 (RM Juta)

Dikemaskini pada April 2012 2012 (Unjuran)
Hasil 186,906
Perbelanjaan Mengurus 181,584
Perbelanjaan Pembangunan Bersih 48,343
Defisit/Lebihan Keseluruhan -43,021
% dari KNK -4.8
% dari KDNK -4.7
KNK (harga semasa) 890,347
KDNK (harga semasa) 918,322

Sumber: Laporan Ekonomi Kementerian Kewangan[3]

Memandangkan kerajaan memohon peruntukan tambahan yang berjumlah setinggi RM15,295,345,000 – suatu angka yang lebih tinggi daripada bajat tambahan sebanyak RM10,290,243,800 bagi menampung perbelanjaan mengurus dan perbelanjaan pembangunan untuk beberapa kementerian dan jabatan bagi perkhidmatan tahun 2011. Lantas, perbelanjaan kerajaan memecut dan memberi tekanan kepada defisit Belanjawan Negara.

Dengan menggunapakai data yang dibekalkan oleh Kementerian Kewangan dalam pengiraan defisit terbaru dengan menambah perbekalan tambahan yang baru dibentangkan dan mengekalkan faktor lain termasuk jumlah hasil pendapatan, adalah nyata bahawa defisit fiskal Ngeara kini telah mencecah 6.4 peratus daripada KDNK seperti yang ditunjukkan dalam Jadual 3.

Jadual 3: Statistik KPRU: Unjuran Defisit Fiskal Pasca Perbekalan Tambahan 2012

Perbelanjaan Mengurus RM181,584,000,000
Perbelanjaan Pembangunan Bersih RM48,343,000,000
Perbekalan Tambahan 2012(Perbelanjaan Mengurus sahaja) Perbelanjaan Bekalan RM13,795,345,000
Perbelanjaan Tanggungan RM1,500,000,000

Jumlah

RM245,222,345,000
Defisit/Lebihan Keseluruhan -RM58,316,345,000
% dari KNK -6.5
% dari KDNK -6.4

Nota: Andaikan faktor lain seperti hasil Kerajaan tidak berubah.

Secara amnya, perkembangan ekonomi Negara adalah senantiasa dalam arus yang dinamik, ada kalanya dilandai kemelesatan dan ada kala pula meraikan peningkatan; data dan maklumat berkenaan turut akan mengalami perubahan dari semasa ke semasa. Maka, pengiraan tersebut sekadar suatu anggaran dan dikemukakan sebagai rujukan. Faktor lain seperti hasil pendapatan kerajaan mungkin berubah. Misalnya, Lembaga Hasil Dalam Negeri (LHDN) berjaya meningkatkan kutipan hasil tahun 2011 hampir 27 peratus lebih tinggi berbanding tahun sebelumnya, iaitu mencatat jumlah kutipan RM109.7 billion.[4]

Secara teori, peningkatan hasil Negara sememangnya dapat mengurangkan atau sekurang-kurangnya menstabilkan defisit fiskal Negara, atas premis perbelanjaan yang berhemat. Permasalahannya, pengurusan kewangan oleh pihak kerajaan Malaysia yang menampakkan defisit fikcal berlarutan telah menimbulkan keraguan tentang kemampuan kerajaan semasa dalam menangani hutang Negara yang kian memuncak dan dalam merangka perbelanjaan Negara secara berhemat.

Pembentukan Rejim Kawalan Media Baharu dan Evolusi Dunia Siber di Malaysia

Akta Keterangan (Pindaan) (No. 2) 2012 diluluskan Dewan Rakyat pada April dan Dewan Negara pada Mei lalu, tetapi bukan berkuatkuasa pada 1 Jun 2012 seperti yang dilaporkan dalam media. Yang berkuatkuasa pada 1 Jun 2012 ialah Akta Keterangan (Pindaan) 2012 yang telah diwartakan pada 9 Februari 2012.[1] Walau bagaimanapun, Akta Keterangan (Pindaan) (No.2) 2012 yang kini menjadi tumpuan pelbagai pihak khususnya warga siber memang perlu dihalusi kesannya apabila pindaan akta tersebut berkuatkuasa nanti.

Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) telah meneliti pindaan berkaitan dan ingin merumuskan bahawa, pindaan akta tersebut bakal membentuk rejim kawalan media baharu yang sekiranya berkesan akan menyekat kebebasan bersuara rakyat dan hak rakyat mendekati maklumat dalam ruang siber. Pindaan akta ini tidak menghalang penyalahgunaaan dan tidak melindungi privasi pengguna internet. Tujuannya tidak lain dan tidak bukan adalah untuk terus melindungi Kerajaan Barisan Nasional (BN) daripada kritikan dan tuduhan ketika jumlah pengguna siber semakin meningkat menyebabkan kuasa siber semakin berkembang serta mengancam kelangsungan hayat kekuasaannya.

Pada 31 Mei 2012, Pusat Kewartawanan Bebas (CIJ) telah melancarkan satu kempen bernama “Rakyat bantah Akta Keterangan (Pindaan) (No.2) 2012”. Setakat 7 Jun, terdapat 2,100 orang telah menandatangani sebagai tanda menyokong kempen tersebut.[2]

Prinsip Keadilan Diterbalikkan

Di bawah semangat dan prinsip keadilan undang-undang, defendan yang telah dikatakan melakukan kesalahan undang-undang mempunyai beban pembuktian pada pihak pendakwa untuk membuktikan anggapan ketidaksalahan sebelum dijatuhkan hukuman bersalah oleh mahkamah. Namun, apabila pindaan terkini Akta Keterangan dikuatkuasakan nanti, defendan dianggap bersalah bahkan pakar computer atau penggodam lebih mudah untuk mengodam akaun seseorang dan menerbitkan apa-apa kenyataan dan apa-apa sahja yang berunsur hasutan di laman web sasarannya lantas meletakkan kesalahan ke atas individu lain dan bukan pengodam tersebut.

Malahan, defendan dianggap bersalah melainkan dia mampu membuktikan yang sebaliknya. Maksudnya, beban pembuktian kini beralih daripada pihak pendakwa kepada pihak defendan. Perkembangan semikian merupakan sesuatu yang regresif. Bukankah transformasi politik sewajarnya membawa kepada perubahan yang progresif dan bukannya regresif?

Suruhanjaya Komunikasi dan Multimedia Malaysia (SKMM) mengemukakan data bahawa dari 2009 hingga 2011, terdapat sebanyak 625 kes melibatkan orang yang membuat komen lucah atau menyinggung melalui internet atau telefon disiasat oleh pihak berkuasa. Tetapi hanya 16 dihadapkan ke mahkamah dan hanya tiga disabitkan kesalahan. Oleh itu, SKMM percaya pindaan akta ini akan membawa kesan untuk mengawasi pembuli dan pemburu siber yang sering memberikan mesej berunsurkan ancaman atau kebenciian di Facebook atau Twitter atau mana-mana akaun lain di Internet. [3]

Di samping itu, Setiausaha Agung parti DAP merangkap Ketua Menteri Pulau Pinang Lim Guan Eng mendakwa bahawa pindaan akta ini “akan memudahkan kerajaan untuk memulakan pendakwaan terhadap ahli-ahli parti pembangkang dan masyarakat sivil”.[4] Lim Guan Eng juga percaya bahawa Kerajaan BN akan mengamalkan “double standard” dalam menjalankan peruntukan-peruntukan undang-undang ini. Keraguan beliau berasas berikutan beberapa insiden Kerajaan BN melakukan penapisan yang tidak bertempat seperti campur tangan Kerajaan BN dalam penyiaran terus laporan berita BBC melalui Astro dan liputan secara langsung Al-Jazeera berhubung perhimpunan Bersih 3.0.

Malaysia tidak mempunyai teknologi penapisan yang diketahui secara aktif menapis kandungan internet atau undang-undang yang bertujuan untuk mengehadkan atau menapis kandungan internet. Malah peruntukan Akta Komunikasi dan Multimedia (1998) dengan jelas menyatakan bahawa tiada apa-apa jua dalam akta itu “hendaklah ditafsirkan sebagai membenarkan penapisan internet”. Rang Jaminan Koridor Raya Multimedia (MSC) Malaysia juga menjanjikan tiada penapisan internet. Tetapi pihak berkuasa telah diketahui pernah mengambil langkah-langkah lain, seperti mengeluarkan kandungan-kandungan tertentu, untuk menyekat edaran maklumat-maklumat tertentu.

Namun begitu, pindaan akta ini memaksa pengguna rangkaian untuk menapis kata-katanya sendiri, atau memantau mesej daripada orang lain. Butiran pindaan yang bakal menimbulkan masalah adalah seperti berikut:

Seksyen baru 114A

“Presumption of fact in publication

114A. (1) A person whose name, photograph or pseudonym appears on any publication depicting himself as the owner, host, administrator, editor or   sub- editor, or who in any manner facilitates to publish or re-publish the publication is presumed to have published or re-published the contents of the publication unless the contrary is proved.

 (2) A person who is registered with a network service provider as a subscriber of a network service on which any publication originates from is presumed to be the person who published or re-published the publication unless the contrary is proved.

 (3) Any person who has in his custody or control any computer on which  any publication originates from is presumed to have published or re-published the content of the publication unless the contrary is proved.

 (4) For the purpose of this section—

 (a)  “network service” and “network service provider” have the meaning assigned to them in section 6 of the Communications and Multimedia Act 1998[Act 588]; and

 (b) “publication” means a statement or a representation, whether in written, printed, pictorial, film, graphical, acoustic or other form displayed on the screen of a computer.”.

Akta Keterangan memperuntukkan peraturan dalam memberi keterangan dan juga pembuktian ketika perbicaraan, tidak kira sivil ataupun jenayah. Secara umumnya, pihak yang mengatakan kewujudan sesuatu fakta itu harus  membuktikan fakta yang dikatakan sebagai wujud. Akta ini membawa impak yang besar terhadap aktiviti internet atau dunia siber. Seksyen baru 114A menunjukan para pengguna internet akan bertanggungjawab terhadap sebarang kandungan yang dihantar ke internet melalui rangkain atau pun alat peranti mereka. Secara ringkasnya, sekiranya seseorang pengguna menghantar komen pada blog anda, halaman facebook anda, Tweetjack akaun Twitter anda, mahupun dengan ‘menumpang’ talian WiFi anda, maka anda akan dipertanggungjawabkan terhadap sebarang perkara yang dilakukan dalam perkongsian perkhidmatan internet itu.

Akta ini mewujudkan tiga peruntukan tanggapan baru. Anggapan pertama ialah dalam sebuah penyiaran, jika ada tertera nama atau gambar yang menggambarkan seseorang itu sebagai pemilik, hos, pentadbir atau penyunting penyiaran tersebut, maka orang itu dianggap sebagai orang yang membuat penyiaran tersebut.

Anggapan kedua ialah, jika  terdapat  penyiaran yang dibuat daripada sesuatu perkhidmatan rangkaian Internet, orang yang melanggan perkhidmatan itu dianggap sebagai orang yang membuat penyiaran. Dan anggapan yang ketiga ialah, jika terdapat penyiaran yang dibuat daripada sesuatu komputer yang dimiliki atau dijaga oleh seseorang, orang itu dianggap sebagai orang yang membuat penyiaran. [5]

Menurut kenyataan Menteri di Jabatan Perdana Menteri, Datuk Seri Nazri Aziz, bahawa kenyataan tidak benar atau fitnah yang dimuatkan di internet, sukar untuk diambil tindakan undang-undang terhadap mereka kerana bukan mudah untuk menjejaki individu pertama yang memuatkan kenyataan seumpama itu di internet. Di bawah Akta yang dipinda, beban pembuktian beralih kepada pemilik komputer atau pemilik akaun supaya pihak berkuasa boleh mendapatkan sumber yang komen fitnah atau hasutan dengan cara yang mudah.[6]

Malaysia sebenarnya adalah antara negara pertama di dunia yang memperkenalkan undang-undang siber yang komprehensif seiring dengan perkembangan pesat projek MSC seperti Akta Komunikasi dan Multimedia 1998, Akta Jenayah Komputer 1997, Akta Tandatangan Digital 1997, Akta Teleperubatan 1997, pindaan Akta Hak Cipta 1997 dan Akta Aktiviti Kerajaan Elektronik 2007.

Akta Komunikasi dan Multimedia 1998[7] merupakan satu Akta berkenaan undang-undang siber dan dibentuk sebagai satu rangkakerja bagi campurtangan kerajaan Malaysia dalam memantau industri komunikasi dan multimedia. Aktiviti-aktiviti dan perkhidmatan-perkhidmatan yang dikawal di bawah Akta ini termasuk penyiaran tradisional, telekomunikasi dan perkhidmatan atas talian, termasuk kemudahan dan rangkaian yang digunakan dalam memberikan perkhidmatan tersebut, serta kandungan yang dibekalkan menerusi kemudahan-kemudahan dan rangkaian tersebut. Bagaimanapun, tiada peruntukan dalam akta ini yang membenarkan penapisan Internet. Di bawah Rang Jaminan MSC Malaysia, Kerajaan BN berikrar tidak akan menapis Internet.

Walaupun Nazri menafikan bahawa Akta Keterangan itu adalah satu cara bagi kerajaan untuk mengekang perbezaan pendapat secara online dengan membuat internet lebih sukar atau mengekalkan ‘kejahilan’ yang digunakan sebagai alasan.[8]Namun, Bekas Perdana Menteri, Tun Dr Mahathir yang sering mempertahankan pendirian tentang “tidak menapis kandungan Internet” sebelum itu juga menggesa kerajaan memikirkan semula bahawa kekurangan kerajaan kawalan ke atas Internet.  [9]

Pindaan Regresif dan Represif

Perlembagaan Persekutuan Malaysia dalam Perkara 10 (1) (a) dengan jelas menyatakan bahawa setiap warganegara berhak untuk bersuara dan menyatakan pandangan secara terbuka. Selain itu, Deklarasi Hak Asasi Manusia Sejagat yang diluluskan oleh Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) pada 10 Disember 1948 juga menyatakan setiap individu mempunyai hak kepada kebebasan bersuara dan pendapat. Perlembagaan Persekutuan menjamin hak kebebasan bersuara setiap warganegara, terdapat pelbagai undang-undang dan akta yang menyekat rakyat daripada menikmatinya.

Juga Artikel 19 Deklarasi Hak Asasi Manusia 1948 yang menyatakan bahawa setiap orang berhak kepada kebebasan pendapat dan mengeluarkan fikiran; hak ini termasuklah kebebasan memegang pendapat tanpa gangguan dan menuntut, menerima dan menyebarkan maklumat dan buah fikiran melalui sebarang media dan tanpa mengira sempadan.

Pindaan seperti ini menyekat hak kebebasan bersuara warganegara kerana ia akan mewujudkan keadaan paranoia dalam kalangan rakyat di samping menyekat hak kebebasan yang dijamin di bawah Perlembagaan Persekutuan. Contoh gangguan yang akan terjadi akibat langsung pindaan ini adalah seperti kes syarikat Apple yang tidak sengaja mengintip pengguna dari negara Belanda dan data agregat telah dijual kepada pihak polis dalam perlaksanaan meletakkan lokasi perangkap kelajuan kereta.

Perdana Menteri Datuk Seri Najib Tun Razak sebelum ini turut menyuarakan pendapat sama dengan Mahathir dan berjanji tidak akan melakukan sekatan terhadap Internet, namun akan mendekati rakyat Malaysia melalui media sosial.

Namun begitu, pindaan akta ini adalah jelas cara tidak langsung untuk mengawal kandungan dalam internet kerana ia menjadikan laman web dalam internet yang bertanggungjawab bagi komen yang diberikan oleh pembaca. Ini boleh memaksa laman-laman web dan halaman-halaman facebook untuk menamatkan opsyen komen bagi mengelakkan diri daripada tindakan undang-undang yang regresif, dan jika ini berlaku, ia mempunyai kesan yang besar terhadap sifat interaktif media dalam internet yang digemari oleh para pengguna internet yang meinggalkan komen.

Tambahan pula, Malaysia akan tersenarai dalam kategori negara-negara di bawah pengawasan sebagai musuh Internet, iaitu di mana kerajaan autoritatif atau semi-autoritatif telah dengan sistematik berusaha untuk menyekat dan menapis penggunaan dan perkongsian maklumat di internet.

Lebih membimbangkan, pindaan bersifat regresif ini bakal membuka ruang kepada rejim kawalan untuk meluaskan dan mengekalkan tindakan represif terhadap kedua-dua dunia siber dan dunia nyata.

Pelanggaran Hak Peribadi

Pihak yang mementang mempunyai hujah bahawa ramai pembuli dan pemburu siber sering merahsiakan identiti menyebabkan mereka terlepas kerana kekurangan bukti. Sebab ini, menerbitkan identiti seseorang boleh mengurangkan kejadian negatif seperti perbuatan membuli, perbuatan bersifat perkauman, serta mengurangkan kejadian penyamaran di internet, maka, kerajaan membenarkan penerbitan identiti seseorang itu tanpa kebenarannya dan ini merupakan pelanggaran kepada hak peribadi kepunyaan setiap rakyat. Ini boleh membahayakan keselamatan dan hak peribadi seseorang.

Meluluskan Akta Keterangan ini serupa membenarkan perbuatan peribadi terbuka kepada orang ramai.  Menurut mahkamah,  hak peribadi merupakan hak asasi kepada setiap manusia. Ia merupakan hak yang patut dihargai dan dilindungi.[10]

Pindaan akta ini mengemukakan persoalan samada rakyat Malaysia merupakan warganegara atau subjek kepada kerajaan. Jika sekiranya rakyat diiktiraf hak warganegara, maka hak peribadi dilindungi di bawah Artikel 5 Perlembagaan Persekutuan  di mana ia dijanjikan oleh Artikel ini bahawa, kebebasan peribadi setiap orang dalam negara dilindungi. Juga, hak kebebasan bersuara warganegara dilindungi di bawah Artikel 10 Perlembagaan Persekutuan. Pindaan kepada akta ini kelihatan tidak menghiraukan kedua-dua Perkara Perlembagaan Persekutuan negara.

Penorobosan yang kerajaan terlepas pandang akibat pindaan akta ini adalah ia boleh membawa kepada penyalahgunaan kuasa kerajaan untuk mengawasi pergerakan mana-mana inidividu yang dirasai oleh mereka sebagai orang yang berkepentingan. Dan ini merupakan suatu perlanggaran kepada Artikel 12 Deklarasi Hak Asasi Manusia 1948 di mana deklarasi tersebut menggariskan bahawa tiada sesiapa pun yang boleh dikenakan sebarang gangguan sewenang-wenangnya terhadap keadaan peribadi, keluaraga, rumahtangga atau surat-menyuratnya, atau pencerobohan ke atas meruah dan nama baiknya. Setiap orang berhak kepada perlindungan undang-undag terhadap gangguan atau pencerobohan sedemikian.

Pindaan Bersifat Politik

Sesungguhnya, pindaan akta ini tidak mempunyai sifat keadilan. Sebaliknya, ia bersifat politik. Ia mempunyai kelonggaran kepada kerajaan untuk menerbitkan identiti sesiapa sahaja yang tidak sepakat politik dengan kerajaan atau “political dissidents”. Di mana akta tersebut memberi kuasa kepada pihak Pendakwa Raya untuk mengambil tindakan undang-undang kepada mana-mana pihak yang menerbitkan apa-apa sahaja yang didakwa sebagai mempunyai elemen-elemen menghasut. Lantas, pindaan ini bersifat subjektif dan mudah dimanipulasikan oleh mana-mana pihak yang ingin menjaga kepentingannya walaupun ia terpaksa mengorbankan kepentingan dan hak rakyat sebagai warganegara.

Pindaan kepada Akta Keterangan memberi ruang dan peluang untuk berlakunya perulangan sejarah rejim kawalan bersifat represif yang dilihat selama ini. Di mana akta tersebut digunapakai terhadap mereka yang merupakan kritik kuat terhadap kerajaan, termasuklah pihak pembangkang[11] Pindaan Akta Keterangan ini memberi ruang dan peluang kepada kerajaan menerbitkan identiti mereka yang kritikal kepada kerajaan.

Seperti yang dikatakan oleh Jon Fortt, penulis senior di Fortune; hak peribadi dahulunya bermaksud pengasingan. Kita menutup pintu tandas untuk mendapatkan hak peribadi. Kita meletakkan kunci pada diari untuk memastikan isi kandungannya kekal peribadi. Dalam dunia digital hari ini, hak peribadi kini bermaksud pengawalan. Bagi servis internet, ia bermaksa memberi kuasa untuk memutuskan siapa akan melihat data kita dan bila. Ia bermaksud memberi kuasa untuk membawa lari data kita dan ia bermaksud memberi kuasa kepada kita untuk membuang data kita.[12] Tugas kerajaan adalah untuk melindungi hak rakyat tidak diselewengkan oleh mana-mana pihak dan ia juga merupakan tugs kerajaan untuk memastikan tiada pengawasan yang terlampau hingga ia melanggari hak asasi manusia untuk bersuara tanpa merisaukan gangguan yang akan terjadi dari penyuaraan rakyat.

Perkembangan Internet di Malaysia

Sebelum abad ke-20, rakyat Malaysia mendapat maklumat daripada media  tradisional seperti akhbar, majalah, buku, televisyen, radio serta ceramah. Namun pada abad ke-20, internet atau alam siber sebagai sumber maklumat menjadi semakin penting untuk mencari maklumat yang berperanan sebagai tempat siber yang demokratik dan bebas. Internet juga bertindak sebagai wadah untuk menggerakkan ketelusan, keterbukaan dan juga sebagai tapak menjana pelbagai jenis pandangan yang melebarkan spektrum ruang publik dan mengizinkan penghasilan budaya demokrasi.

Kehadiran Internet mengubah keadaan semasa negara ini. Internet telah memecahkan dominasi maklumat yang selama ini dikawal oleh Kerajaan BN. Internet turut menjadi ancaman kepada negara-negara yang mengamalkan sifat kuku besi terhadap populasi negara tersebut. Perkembangan dunia internet telah mendorong kemunculan media alternatif yang tidak berada dalam cengkaman satu pihak sahaja. Jika pada satu masa dahulu, rakyat Malaysia hanya menerima maklumat dari sebelah pihak kerana terdapat kongkongan yang ketat terhadap media, sekarang rakyat Malaysia mempunyai pelbagai pilihan sebagai sumber untuk mendapatkan maklumat dan berita.

Penggunaan media di Malaysia masih dianggap baru, ianya muncul sekitar akhir tahun 1990-an. Peranan media alternatif ini secara  meluas dan signifikan serta ketara dilihat dalam kempen Pilihan Raya Umum Ke-12 (PRU-12) dengan langganan dial-up yang menjangkau 11.76 juta orang dan daripada situ ia memberi petanda pesatnya peningkatan demokrasi digital di Malaysia. Suatu contohnya ialah laman web berita Malaysiakini yang dilancarkan pada 1999 dan kini diterbitkan dalam empat bahasa, telah menarik lebih 37 juta tatapan setahun, ini merupakan tatapan yang tinggi jika berbanding dengan laman berita media yang lain seperti The Star Online.[13][14]Ini dengan tidak sengaja telah menyebabkan penubuhan laman-laman web berita yang lain tumbuh bagai cendawan selepas hujan dalam negara.

Pendekatan berkempen menerusi dunia digital atau perang siber telah menyemarakkan lagi kempen PRU-12 pada tahun 2008 dengan mencatatkan peningkatan pengunjung laman web yang mendadak sepanjang tempoh seminggu selepas penamaan calon. Berkempen menerusi alam siber khususnya laman web, blog politik,  khidmat pesanan ringkas (SMS), emel dan persidangan video menjadi kaedah baru yang menghangatkan suasana berkempen sama ada membabitkan parti atau calon yang bertanding bagi tempoh kempen hinggalah hari pembuangan undi.

Kesan penggunaan internet juga mempengaruhi keputusan dan sokongan serta memberi impak yang signifikan dalam PRU-12 terutamanya di kalangan pengundi muda di kawasan bandar dan  ini menjadi salah satu sumber maklumat penting di Malaysia seterusnya bakal mempengaruhi pola pengundian dalam pilihan raya umum akan datang.[15]

Jadual 1: Jumlah Pengguna Internet di Malaysia

Sumber: Bank Dunia[16]

Berdasarkan laporan bank dunia, jumlah pengguna internet di Malaysia semakin meningkat sehingga mencapai 15,705,762.40 pada tahun 2010. Malaysia juga berada pada kedudukan yang ke 21 sebagai pengguna facebook di dunia. Lebih daripada separuh penduduk Malaysia merupakan pengguna internet aktif.

Bilangan pengundi berdaftar di Malaysia pula sekitar 12 juta. Hakikatnya, hampir separuh daripada bilangan pengundi berdaftar di Malaysia adalah pengguna internet dan tidak dapat ditolak kemungkinan bahawa mereka juga terdedah kepada pengaruh politik atas talian. Secara purata, mungkin boleh diandaikan 3/4 daripada bilangan pengundi berdaftar di Malaysia cenderung untuk mengundi berdasarkan kekuatan meklumat yang disebarluaskan oleh media internet.[17]

 

Penutup kata

Revolusi Mesir merupakan satu contoh yang baik bahawa dominasi maklumat oleh pemerintahan kuku besi seperti di negara-negara Timur Tengah dapat dipecahkan. Media sosial, terutamanya Facebook dan Twitter, telah diakui menjadi sebahagian daripada pencetus “Arab Spring” di Mesir apabila rakyat negara itu menuntut Presiden mereka Hosni Mubarak untuk meletak jawatan. Internet telah menjadi senjata untuk melawan rejim kuku besi Hosni Mubarrak. Facebook, Twitter dan blog menggantikan senjata-senjata tradisional seperti AK-47 dan “Molotov cocktail” bagi memenangkan revolusi di Dataran Tahrir.

Di Malaysia juga menyaksikan bagaimana Internet telah merubah lanskap politik negara. Dalam PRU-12, kebanyakan kawasan bandar yang mempunyai akses kepada Internet dimenangi oleh parti pembangkang menyebabkan BN hanya mampu mempertahankan kerusi parlimen Setiawangsa dan Putrajaya di Wilayah Persekutuan. Perkembangan Internet telah membolehkan Pakatan Rakyat menyebarkan maklumat secara “online” dan dilihat menjadi faktor BN tewas sewaktu PRU-12.

Akta Keterangan (Pindaan) (No.2) 2012 jika dikuatkuasakan sebelum berlangsungnya PRU-13, dapat melengkapkan strategi dan taktik BN untuk mengekalkan kelangsungan hayat kekuasaannya. PRU-13 dilihat sebagai perang yang boleh menentukan hidup atau mati BN. Bagi Najib, PRU-13 bukan hanya tentang memenangi pilihan raya, bahkan adalah penentu survival BN dan dirinya yang mendepani tuduhan mahkamah perancis berhubung kes Altantuya dan Scorpene. Oleh itu, pindaan akta ini bakal membawa impak ketika PRU-13.


Mengapa Masih Merah: Masa Hadapan Masyarakat India Diperjudikan?

Pai di bawah (Jadual 1) menjelaskan pecahan kumpulan-kumpulan etnik dalam negara. Jumlah penduduk etnik India pada tahun 2010 terdiri daripada 7.3 peratus daripada 28.3 juta, akan tetapi pada masa yang sama etnik India mempunyai kadar enrolmen pelajar yang paling rendah dan kadar penggangguran yang paling tinggi. Situasi ini menggambarkan betapa genting keadaan kumpulan etnik India dalam negara. Kumpulan etnik India juga memghadapi masalah terlibat dalam jenayah yang tinggi berbanding kumpulan etnik yang lain.

Hak dan situasi kumpulan etnik India menjadi topik perbualan panas di kalangan masyarakat India, terutamanya mengenai hak kewarganegaraan dan pendidikan masyarakat India. 

                                                    Jadual 1: Populasi Mengikut Etnik Di Malaysia 2010[1]

 Baru-baru ini, Malaysian Indian Voice (MIV) memberi ikrar bahawa MIV akan bekerja keras membantu Pakatan Rakyat (Pakatan) untuk memenangi Pilihan Raya Umum Ke-13 (PRU-13) agar gabungan parti itu dapat membela nasib etnik India.[2] Nasib etnik India di bawah pemerintahan Barisan Nasional (BN) telah menyebabkan jurang perkaumanan yang bersifatkan diskriminasi sistematik yang ketara di antara kumpulan etnik utama negara di samping jurang keadilan saksama dalam etnik yang sama juga semakin besar menyebabkan kehidupan kumpulan etnik India sebagai minoriti semakin nyata dan ketara. Kerajaan BN telah melancarkan polisi-polisi negara yang seringkali mengabaikan hak dan keperluan serta kehendak kewujudan kumpulan etnik India. Sering kali golongan ini tercicir dalam dasar-dasar pembangunan kerajaan BN.

Pada April yang lalu, Perdana Menteri Datuk Seri Najib Tun Razak menggesa masyarakat India meletakkan ‘Nambikai’ (kepercayaan) dan harapan pada kerajaan agar perkongsian kumpulan etnik India dan kerajaan dapat menghasilkan sesuatu yang positif dan konkrit ke arah membina sebuah wawasan untuk masa depan mereka. Kenyataan Perdana Menteri mencerminkan kegagalan objektif penubuhan Jawatankuasa Kabinet Mengenai Hal Ehwal Masyarakat India (Jawantankuasa Khas) selepas PRU-12. Selepas mengalami tamparan besar daripada masyarakat India ketika PRU-12,  Kerajaan BN berusaha sedaya upaya untuk mengambil hati kumpulan etnik India. Jawantankuasa Khas tersebut pada mulanya dipengerusikan oleh Najib untuk mencerminkan imej beliau sebagai peminpin yang demokrasi, bebas, berpandang jauh dan berwawasan, di mana beliau berjuang untuk kumpulan etnik india membangun bersama-sama etnik yang lain. [3] Akan tetapi, ia dapat dilihat bahawa, itu hanyalah sebuah retorik pada pihak beliau sebagai Perdana Menteri Malaysia.

Penubuhan Jawatankuasa Khas menunjukkan usahaan kerajaan Najib untuk menangani masalah etnik India, Presiden Malaysian Indian Congress (MIC) juga telah mengutarakan beberapa  isu sosial, ekonomi dan pendidikan membabitkan kumpulan etnik India yang telah berlanjutan dengan sekian lamanya dan mengalami penangguhan, kini selesai hasil campur tangan Perdana Menteri.[4] Namun begitu, Najib yang memperjuangkan konsep kesederhanaan atau wasatiyyah, tiba-tiba menggunakan perkataan ‘Nambikai’ kepada masyarakat India. Ini terbukti bahawa masyarakat India di negara kita telah hilang ‘Nambikai’ terhadap MIC dan Barisan Nasional. Selepas empat tahun, masyarakat india menyedari dan melihat Jawatankuasa Khas tersebut sebagai retorik, dilancarkan untuk mempromosi imej Najib.

Kekecewaan masyarakat India di bawah pemerintahan BN termasuk pengalaman bahawa kerajaan selama-lamanya tidak serius dalam menyelesaikan masalah-masalah yang dihadapi oleh etnik India, termasuk masalah kewarganegaraan, pendidikan, kemisikinan. Mereka berlakon seolah-olah tidak nampak masalah sebenar yang dihadapi oleh masyarakat India di negara ini.  Disebabkan pengabaian kerajaan BN, telah menyebabkan etnik India menghadapi pelbagai tekanan hidup sosio-ekonomi selama semenjak negar berada di bawah pemerintahan kerajaan BN.

Kerajaan BN Ulang Semula Muslihat PRU-12

Baru-baru ini, Pengerusi MIC mengumumkan bahawa Najib akan mempengerusikan persidangan rundingan meja bulat inisiatif memperkasakan ekonomi masyarakat India sekitar lewat Jun atau awal Julai tahun ini. Dalam persidangan ini, Najib akan melakukan sesi percambahan fikiran dengan kira-kira 100 profesional dalam agensi kerajaan dan swasta bagi merumuskan pelan tindakan jangka sederhana dan panjang untuk meningkatkan status sosio-ekonomi etnik India.[5] Menjejaki langkah PRU-13 yang semakin hampir, persidangan ini dilihat sebagai muslihat Kerajaan BN yang selama ini mengabaikan masalah masyarakat India, bertujuan untuk mengambil hati pengundi India dengan harapan undi India mudah diperolehi.

Undi masyarakat India selamanya disifatkan sebagai “deposit selamat” kerajaan BN dan MIC dalam setiap pilihan raya umum yang biasanya mencacatkan peratusan sokongan sehingga 80 peratus hingga 85 peratus telah gagal dipertahankan pada PRU ke-12 sehingga tersungkur sebanyak 47 peratus, umpamanya bekas Presiden MIC Datuk Seri S. Samy Vellu yang gagal mempertahankan kerusi Parlimen Sungai Siput yang diwakilinya sejak tahun 1974, setelah dikalahkan oleh Dr Michael Jayakumar Devaraj atau lebih dkenali sebagai Dr Kumar di bawah payung Parti Keadilan Rakyat (KEADILAN) semasa PRU-12. Kawasan tersebut memiliki 23 peratus pengundi India. Keadaan ini memaksa BN mula memberi perhatian kepada tuntutan-tuntutan masyarakat India.

Walaupun etnik India merupakan minoriti di dalam negara ini, namun berikutan kekuatan Pakatan kini setanding dengan kekuatan BN, setiap undi akan menjadi undi penting khususnya undi masyarakat India yang dikatakan boleh menentukan kemenangan calon-calon yang bertanding di hampir 60 kawasan parlimen nanti.[6]

Jadual 2Statistik KPRU: Pengundi Pendaftaran Baru Dan Pecahan Berdasarkan Etnik Pada Tahun 2008 – 2011[7]

Tahun

Jumlah

Melayu%

Cina%

India%

2008

155,420

53

29.4

8.1

2009

279,270

67.3

19.8

4.8

2010

826,462

56.4

27

6.6

2011

1,008,850

60

22

6.7

Jumlah

2,270,002

Sumber: Parlimen, diperkemas oleh KPRU.

Jadual 2 dibina oleh badan pemikir Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) berdasarkan statistik yang dibekalkan dalam jawapan Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri Datuk Liew Vui Keong semasa persidangan Dewan Negara pada 25 April 2012, bahawa seramai 2,270,002 pengundi baru didaftarkan dari tahun 2008 hingga tahun 2011. Pengundi etnik India baru tidak melebihi 10 peratus dari tahun 2008 hingga tahun 2011, agak selari dengan populasi kumpulan etnik India di negara ini yang juga tidak melebihi 10 peratus. Oleh itu, jumlah bilangan sebenar pengundi pendaftar baru tidak boleh dipandang rendah.

Status Kewarganegaraan Impian Masyarakat India

Walaupun negara sudah merdeka melebihi setengah abad, sebahagian masyarakat India  masih gagal untuk menyelesaikan masalah kad pengenalan merah. Menurut kenyataan Naib Presiden KEADILAN, N Surendran, sekurang-kurangnya 300,000 masyarakat India yang lahir di negara ini hanya memiliki kad pengenalan merah atau hijau atau langsung tiada apa-apa dokumen pengenalan diri.[8]

Seperti yang umum sedia maklum, kad pengenalan merah adalah untuk pemastautin tetap. Warganegara Malaysia memiliki kad pengenalan biru (Mykad). Pemegang kad pengenalan merah tidak mempunyai hak memilik harta, tidak dapat rawatan percuma di hospital, tidak dapat bantuan daripada Jabatan Kebajikan Masyarakat, tidak dapat mencarum dalam Kumpulan Wang Simpanan Pekerja (KWSP) dan Pertubuhan Keselamatan Sosial (Perkeso) dan banyak lagi manfaat yang dberikan kepada warganegara.

Pada tahun lepas, Kerajaan BN melancarkan Program MyDaftar Masyarakat India pada 19 hingga 26 Febuari 2011. Program ini diadakan khusus untuk mengenalpasti jumlah sebenar masyarakat India yang tidak memiliki dokumen pengenalan diri dan juga membantu masyarakat India yang menghadapi masalah berkaitan pendaftaran Sijil Kelahiran, Kad Pengenalan, Kewarganegaraan dan juga Pendaftaran Perkahwinan dan Perceraian.

Program ini hanya berlansung selama 8 hari, justeru hanya boleh menangani sebahagian kecil masalah yang dihadapi oleh masyarakat India. Pencapaian program ini tidak memuaskan.

Jadual 3 menunjukkan bahawa walaupun borang yang keluar mencapai 14,835, tetapi sehingga tamat program, hanya 9,528 borang (64.2 peratus) telah dikembalikan semula untuk diproses.

Jadual 3: Statistik KPRU: Perbezaan Antara Borang Keluar Dan Kembali

 Sumber: KDN, diperkemas oleh KPRU.

Jadual 4 menunjukkan dalam jumlah 9,528 borang ini, pemohonan yang paling tinggi merupakan permohonan taraf kewarganegaraan, sebanyak 6,527, iaitu 68.5 peratus; 1,778 kes daftar lewat kelahiran (tidak mempunyai dokumen Sijil Kelahiran), iaitu 18.7 peratus; 913 permohonan kad pengenalan, iaitu 9.6 peratus; 222 permohonan untuk perkahwinan, iaitu 2.3 peratus dan 88 permohonan pindaan maklumat dalam sijil lahir iaitu 0.9 peratus.

                                         Jadual 4: Statistik KPRU: Jenis Permintaan Masyarakat India

                                                               Sumber: KDN, diperkemas oleh KPRU.

Disebabkan kegagalan program MyDaftar Masyarakat India, etnik india yang tidak mengetahui program ini atau tidak sempat menyertai program ini masih dalam jumlah yang tinggi. Pada 20 Mei 2012, sebuah kumpulan etnik India mengadakan perhimpunan aman di hadapan Jabatan Pendaftaran Kulim, selepas ia diketahui birokrasi Jabatan Pendaftaran Negara (JPN) melambatkan proses mendapatkan IC biru dah mengesahkan masyarakat India sebagai warganegara Malaysia.[9]

Suatu lagi perhimpunan aman telah diadakan pada 19 April 2012 di hadapan pintu masuk Parlimen. Lebih kurang 100 orang kumpulan etnik India berhimpun bagi menuntut hak mereka agar diberikan status kewarganegaraan..[10] Masalah seperti ini merupakan masalah yang serius melibatkan warga emas etnik India yang telah menetap di negara ini melebih setengah abad selepas merdeka tetapi sehingga sekarang masih memegang kad pengenalan merah.

Berdasarkan kepada pertanyaan lisan Dewan Negara bertarikh 8 Mei 2012, bilangan terkini pemegang Kad Pengenalan Merah sehingga 31 Mac 2012 adalah seramai 298,795 orang. Oleh sebab Kementerian tidak merekodkan pecahan etnik bagi pemegang Kad Pengenalan Merah, Jadual 5 hanya menunjukkan pecahan Kad Pengenalan Merah mengikut negara asal seperti berikut:

Jadual 5: Bilangan Pemegang Kad Pengenalan Merah Berdasarkan Negara Asal[11]

BIL. NEGARA

JUMLAH

1 INDONESIA

164,430

2 MALAYSIA

55,758

3 FILIPINA

22,416

4 INDIA

21,456

5 THAILAND

8,718

6 SINGAPURA

6,894

7 CHINA

4,731

8 KEMBOJA

3,033

9 LAIN-LAIN

11,7171

JUMLAH KESELURUHAN

298,607

Jadual 5 menunjukkan sebanyak 55,758 berlahir di Malaysia masih memegang kad pengenalan merah. Apabila diambil kira pecahan etnik di negara ini, etnik India dipercayai mengambil bahagian yang besar dalam jumlah ini.

Pendidikan Perkauman, Suatu Diskriminasi Oleh Kerajaan BN

Selain isu IC merah, pendidikan adalah isu penting yang dipandang berat oleh masyarakat India. 80 peratus daripada 523 buah sekolah Tamil berada dalam keadaan usang dengan tiadanya latihan sukan, tempat rekreasi, komputer, perpustakaan dan lain-lain kemudahan yang diberikan kepada Sekolah Kebangsaan.[12] Manakala 99 peratus daripada sekolah Tamil tidak mempunyai taska berbanding dengan 99 peratus sekolah kebangsaan yang mempunyai taska.[13]

Pada tahun 1957,[14] terdapat 880 buah sekolah Tamil manakala pada tahun 2011, ia telah dicatatkan bahawa terdapat hanya 523[15] buah sekolah Tamil. Dalam 523 buah sekolah ini, hanya 154 buah sekolah Tamil diberikan bantuan kewangan sepenuhnya dari kerajaan, manakala 369 buah sekolah diberikan separa bantuan. Sekolah Tamil terbesar dalam negara ialah Sekolah Jenis Kebangsaan (Tamil) Simpang Lima, Klang mempunyai 2407 orang pelajar.

Akan tetapi pada yang sama, terdapat 159[16] buah sekolah Tamil yang mempunyai kadar enrolmen yang sangat rendah; iaitu kurang daripada 50 orang pelajar. Pecahan tersebut dapat dilihat seperti ini. Di 13 buah sekolah, terdapat kurang daripada 10 orang pelajar. Di 56 buah sekolah, terdapat kurang daripada 25 orang pelajar manakala di 90 buah sekolah terdapat kurang daripada 50 orang pelajar. Walaupun negara ini mempunyai 108, 000 pelajar masih belajar dalam sekolah Tamil akan tetapi pada masa yang sama, secara purata, hanya 201 orang pelajar yang sedang belajar dalam satu sekolah.[17] Hal ini dinayatakan dalam sebuah laporan Suhakam[18], yang melaporkan 60.6 peratus sekolah Tamil mengalami keadaan kekurangan enrolmen yang tinggi berbanding sekolah Cina 38.2 peratus dan sekolah Kebangsaan 25.2 peratus.

Seksyen 28 United Nations Convention on the Rights of the Child menyatakan

(1)   States Parties recognize the right of the child to education, and with a view to achieving this right progressively and on the basis of equal opportunity, they shall, in particular:

(a)    Make primary education compulsory and available free to all;

Kerajaan telah menerima Konvensyen pada 12 April 2012[19] manakala menurut Seksyen 29A Akta Pelajaran 1996[20] menyatakan

(2)   Every parent who is a Malaysian citizen residing in Malaysia shall ensure that if his child has attained the age of six years on the first day of January of the current school year that child is enrolled as a pupil in a primary school in that year and remains a pupil in a primary school for the duration of the compulsory education

 (3)   A parent who contravenes subsection (2) shall be guilty of an offence and shall, on conviction, be liable to a fine not exceeding five thousand ringgit or to imprisonment for a term not exceeding six months or to both.

Peruntukan tersebut menyatakan bahawa pelajaran di sekolah rendah merupakan suatu kewajipan dan setiap ibu bapa perlu memastikan anak-anak mereka menghadiri sesi pelajaran di sekolah. Kegagalan ibu bapa untuk memerhatikan peruntukan tersebut akan menyebabkan ibu bapa tersebut dihukum di bawah peruntukan tersebut. Lantas, ia merupakan tugas kerajaan pusat untuk memastikan tiada kanak-kanak yang tertinggal dalam pembelajaran mereka. Konvensyen United Nations telah menyediakan peruntukan bahawa setiap kanak-kanak harus diberikan pelajaran dan pelajaran tersebut hendaklah pelajaran percuma. Tetapi apa yang nyata berlaku bagi kumpulan etnik India ialah kepentingan untuk mendapat pelajaran tidak dibela di bawah kerajaan BN.

Kes terkini[21] kumpulan etnik India dinafikan hak mereka sebagai rakyat sah Malaysia  melibatkan tiga orang pelajar kumpulan etnik India tidak diberikan hak untuk belajar apabila JPN menghalang hak mereka untuk menerima sijil lahir dan kad pengenalan walaupun mereka lahir dalam negara dan ibu bapa mereka adalah warganegara negara. Manakala dua orang anak yatim kumpulan etnik India telah diberikan surat lahir tidak berguna dari kempen My Daftar MIC. Dokumen tersebut adalah tidak berguna kerana dokumen tersebut tidak boleh dipakai untuk membenarkan dua pelajar tersebut untuk menghadiri sesi persekolahan. Kerajaan BN juga telah menafikan jumlah 300,000[22] kumpulan etnik India adalah tidak berwarganegara akan tetapi pada masa yang sama, gagal untuk berikan jumlah yang tepat untuk membendung situasi ini.

Situasi ini bertambah kritikal apabila ”peruntukan” sebanyak RM 340 juta[23] Kerajaan Najib tetap tidak membawa perbezaan bermakna kepada sekolah-sekolah jenis aliran tamil dalam negara. Contoh utama ialah Sekolah Jalan Tajol Tamil sehingga kini masih tidak mempunyai kantin, padang sekolah mahupun tandas berfungsi walaupun telah diberikan peruntukan. Sekolah Tamil St Helier[24], Bahau pula telah disahkan tidak selamat oleh Menteri Kerja Raya akan tetapi, sehingga kini tiada apa-apa yang telah dilakukan oleh mana-mana pihak untuk membaiki situasi tersebut.

Jadual 6 di bawah menunjukkan bahawa pelajar etnik India mmpunyai kadar enrolmen ke dalam universiti awam dalam negara. Pada tahun 2010, hanya 2.5 peratus pelajar kumpulan etnik India yang berjaya mendaftarkan diri ke dalam universiti awam dalam negara. Ini menonjolkan suatu kebimbangan kerana ia mendapati kumpulan etnik India adalah ke belakang dari kumpulan-kumpulan etnik yang terbesar dalam negara iaitu etnik Melayu dan etnik Cina.

Jadual 6: Peratus Enrolmen Pelajar Dalam Universiti Awam di Malaysia[25]

Tahun

Bumiputra

Cina

India

Lain-lain

JUMLAH (%)

1960

20

60

20

0

100

1970

53.7

38.3

5.3

2.7

100

1980

59.7

32.1

6.3

1.9

100

1990

65.3

28.6

5.5

0.6

100

2000

67.2

26.3

5.0

1.5

100

2010

75

12.6

2.5

9.5

100

Pada bulan April yang lalu[26], sekumpulan individu terdiri daripada kumpulan etnik India telah mengadakan mogok lapar bagi memberi tekanan kepada MIC untuk mengembalikan tanah yang telah diperuntukkan untuk pembinaan Sekolah Tamil Effingham. Ini berikutan selepas pada tahun 2007, seorang ahli PIBG membuat laporan mendakwa tanah seluas 3 ekar diambil daripada mereka untuk pembangunan sekolah tersebut telah dipindahkan kepada MIC. Semenjak itu, orang ramai dan PIBG telah berkempan untuk memulangkan tanah itu  untuk mendirikan sekolah tersebut. Ini menunjukkan bahawa Kerajaan BN gagal dalam mempertahankan nasib pelajar kumpulan etnik India dalam mendapatkan keadilan dan kesamaan pelajaran. Ia juga menonjolkan bahawa kemelut yang dihadapi oleh kumpulan etnik India di anak-tirikan oleh Kerajaan BN dan seharusnya semua kumpulan etnik dalam negara berhak mendapatkan hak belajar yang saksama dan adil dan bukannya menganak-tirikan mana-mana kumpulan etnik.

Jadual 7[27]di bawah menunjukkan bahawa pendaftaran kursus oleh pelajar kumpulan etnik India mempunyai peratus yang paling rendah berbanding kumpulan etnik lain dalam semua kursus yang dinyatakan di atas. Jumlah paling rendah adalah dalam pendaftaran kursus pergigian iaitu hanya sebanyak 4 orang pelajar kumpulan etnik India berdaftar. Kursus Farmasi melihatkan hanya 7 pelajar yang mendaftar dari kumpulan etnik India. Ketiga terendah ialah pendaftaran kursus perakaunan iaitu hanya sebanyak 18 orang pelajar dari pelajar kumpulan etnik India yang mendaftarkan diri. Pendaftaran kursus paling tinggi ialah pendaftaran kursus perubatan iaitu seramai 50 orang pelajar dari kumpulan etnik India yang berdaftar namun ia tidak dapat menandingi jumlah pendaftaran dari kumpulan etnik Bumiputera iaitu seramai 581 orang dan 339 orang pelajar dari kumpulan etnik Cina.

Jadual 7: Pendaftaran Kursus Pengajian Tinggi Menurut Kumpulan Etnik[28]

Tahun

Bumiputra 

Cina 

India 

Lain-lain 

JUMLAH

Perubatan

581

339

50

13

983

Pergigian

91

77

4

2

174

Farmasi

151

125

7

0

283

Kejuruteraan Kima

648

217

45

9

919

Kejuruteraan Elektrik

923

209

18

13

1,163

Kejuruteraan Mekanikal

1251

311

20

19

1,601

Perundangan

221

105

37

4

367

Perakaunan

509

269

18

8

804

JUMLAH

4375

1652

199

68

6,294

 

Penutup Kata

Masyarakat India mengalami diskriminasi secara sistematik di bawah pemerintahan Kerajaan BN terutamanya dari segi kewarganegaraan dan pendidikan. Kehendak kumpulan etnik India untuk mendapatkan kewarganegaraan walaupun mereka lahir dalam negara sebelum dan selepas kemerdekaan mencerminkan kegagalan kerajaan BN dan slogan 1Malaysia janaan kerajaan BN.

Oleh itu, ia adalah sangat penting bagi masyarakat India untuk mendapatkan kembali hak mereka sebagai warganegara di bawah kerajaan Pakatan kerana ia sudah terbukti begitu lama bahawa hak, keperluan dan kehendak masyarakat India tiada dalam agenda penting dan dasar Kerajaan BN. Apabila Pakatan memegang tampuk pemerintahan pada peringkat persekutuan nanti, pendekatan berlainan harus diambil. Pendekatan kaum yang dipraktikkan oleh Kerajaan BN penuh dengan diskriminasi dan hanya membawa lebih banyak masalah.


[16] ibid

[24] ibid

Sesi perundingan isu Pengerang, Johor dan isu Bukit Koman, Pahang

Tarikh: 25 Jun 2012 (Isnin)
Masa: 1 petang hingga 3 petang
Tempat: Parlimen, Kuala Lumpur
Moderator: Ahli Parlimen Bakri, YB Er Teck Hwa

Wakil isu Pengerang: Angry Lobster Mutual Interest Group
1. Anis Afida bt Mohd Azli
2. Hong Thian Hwa
3. Sim Seng San&lt

Wakil isu Bukit Koman: Bukit Koman Action Committee Against the Use of Cyanide in Mining of Gold (JawatanKuasa Bertindak Menentang Penggunaan Cyanide dalam Perlombongan Emas di Bukit Koman, BKACAC)
1. Wong Kim Xiong (Chairperson)
2. Hue Fui How (Secretary)
3. Sherly Hue (Committee members)
4. Dr Khim Pa (Penang Green Coalition)
5. Theiva Lingam (SAM Legal Advisor)
6. Tan Hui Chun (CRC-KLSCAH)