Parliamentary forum on GST and 2014 Budget

Jointly organised by Political Studies for Change (KPRU) and Sekretariat Pakatan Rakyat

Date: 30 October 2013 (Wednesday)

Venue: Parliament

Opening speech: Dato’ Seri Anwar Ibrahim, Leader of the Opposition

Panelists:

1.  Dr. Lim Kim-Hwa, Penang Institute

2.   Azrul Azwar, Institut Rakyat

Moderator: Ooi Heng, KPRU

Presentation material:

GST and its impact

Advertisements

【Malaysiakini】Think-tank: PM’s spendthrift ways put country at risk

1:48PM Sep 25, 2013
The country has asked for extra money twice in every budget year ever since Najib Abdul Razak took over as prime minister in 2009, said think-tank Political Studies for Change (KPRU).

The consistent habit of over-spending, it said, is putting the country at risk as it juggles a large debt.

“In the context of the country being in deficit for 16 continuous years, the consistent tabling of two supplementary budgets is seen as a pattern of financial management that is risky to the country’s financial future,” it said in a statement today.

NONEAccording to KPRU, Najib (left) sought additional RM27.3 billion in two supplementary budgets after the 2010 budget and RM23.5 billion and RM28 billion, also in two packages, after the budget in 2011 and 2012 respectively.

The government has tabled its first supplementary budget of RM15 billion for the budget this year and KPRU predicts that a second one will likely follow suit, based on recent precedents.

This, KPRU warned, will not help in reviving the country’s credit rating which was in July downgraded by Fitch Ratings to “negative”.

‘Ballooning debt’

Due to the supplementary budgets, KPRU warned that the actual figures of the country’s debt and deficit would be higher than first estimated when the budget is tabled.

According to its calculation, KPRU said the country’s deficit will likely hit 5.5 percent of gross domestic product (GDP) compared to an initial estimation of four percent.

“In a Sept 17, 2013 report, Bank of America Merrill Lynch opined that the Malaysian government’s debt will likely hit the debt ceiling of 55 percent of GDP.

“The report said the Malaysian government’s debt had increased to 53.8 percent in the first quarter of 2013 and climbed further to 54.6 percent of GDP in the second quarter,” it said.

KPRU added that if contingent liabilities amounting to RM147.3 billion up to the second quarter of 2013 were to be factored in, the country’s debt will hit 70.2 percent of GDP.

KPRU: Pola Pengurusan Kewangan Najib Membawa Risiko Tidak Menentu Kepada Negara

Berikutan pembentangan satu lagi belanjawan tambahan oleh kerajaan pusat di bawah pentadbiran Perdana Menteri Datuk Seri Najib Tun Razak, badan pemikir Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) berpendapat, pola pengurusan kewangan negara oleh Najib semenjak beliau menerajui Kementerian Kewangan memaparkan sikap yang tidak berhemat dalam tadbir urus kewangan negara.

Sepanjang pentadbiran Najib, pola pengurusan kewangan negara menyaksikan pembentangan dua belanjawan tambahan secara konsisten berikutan setiap pembentangan belanjawan asal negara. Pembentangan belanjawan tambahan bukanlah sesuatu yang ganjil dalam sistem pengurusan kewangan negara. Namun begitu, dalam konteks kewangan negara berada dalam defisit fiskal sepanjang pentadbiran Najib, pembentangan dua belanjawan tambahan secara konsisten bagi setiap belanjawan asal menonjolkan suatu sikap tadbir urus kewangan negara yang tidak berhemat.

Merujuk kepada Jadual KPRU di bawah, bekas Perdana Menteri Tun Abdullah Ahmad Badawi telah membentangkan Belanjawan Negara 2009 pada 29 Ogos 2008. Seterusnya Najib memegang tampuk pentadbiran negara dan membentangkan Belanjawan Negara 2010, 2011, 2012 dan 2013. Dalam pada itu, Najib juga membentangkan belanjawan tambahan bagi menampung perbelanjaan negara bagi tahun 2009, 2010, 2011, 2012 dan 2013.

 

Jadual KPRU: Belanjawan Asal dan Perbekalan Tambahan 2009 – 2013 (RM Juta)

Tahun Belanjawan Asal Perbekalan Tambahan Jumlah
Pertama Kedua Jumlah
2009 207,899 10,000 11,360 21,360 229,259
2010 191,499 12,077 15,218 27,295 218,794
2011 213,987 13,187 10,290 23,477 237,464
2012 232,833 15,295 12,707 28,002 260,835
2013 251,667 15,014 15,014 266,681

Hak cipta © KPRU 2013

Sumber: Akta Perbekalan dan Akta Perbekalan Tambahan bagi tahun 2009, 2010, 2011, 2012 dan 2013.

 

KPRU berpendapat, dalam keadaan di mana kewangan negara berada dalam status lebihan (surplus), pembentangan belanjawan tambahan dapat dilihat sebagai sebahagian daripada alat pengurusan kewangan negara yang mempunyai fungsinya yang berkait rapat dengan belanjawan tahunan. Namun, dalam konteks kewangan negara berada dalam status defisit selama enam belas tahun berturut-turut, pembentangan dua belanjawan tambahan secara konsisten dapat dilihat sebagai sebahagian daripada pola pengurusan kewangan negara yang membawa risiko tidak menentu berhubung masa depan kewangan negara.

Umum kini sedia maklum, pada 31 Julai 2013, agensi penilaian global, Fitch Ratings telah menilai unjuran kredit Malaysia dan menyemak semula prospek Malaysia daripada status “stabil” ke “negatif” berikutan kelemahan kewangan awam selepas Pilihan Raya Umum ke-13 dan juga kekurangan kemajuan dalam reformasi kerajaan dalam usaha menangani defisit fiskal. Fitch dengan nyatanya menunjukkan bahawa hutang kerajaan telah mencecah 53.3% dalam Keluaran Dalam Negari Kasar (KDNK) penghujung 2012 daripada 51.6% pada hujung 2011 dan 39.8% pada hujung 2008.

Dalam sebuah laporan bertarikh 17 September 2013, Bank of America Merrill Lynch berpendapat, hutang kerajaan Malaysia berkemungkinan besar mencecah silingnya iaitu 55% daripada KDNK. Laporan tersebut menyatakan bahawa, hutang kerajaan Malaysia telah meningkat kepada 53.8% pada penggal pertama 2013, seterusnya meningkat kepada 54.6% daripada KDNK pada penggal kedua 2013.

Malahan, apabila diambil kira tanggungan luar jangka (contingent liabilities), iaitu sebanyak RM147.3 bilion pada penggal kedua 2013, hutang kerajaan meningkat kepada 70.2%!

Berikutan pembentangan belanjawan tambahan kedua bagi tahun 2012 semasa sesi parlimen Jun 2013 dan pembentangan belanjawan tambahan pertama bagi tahun 2013 pada sesi ini, KPRU berpendapat, hampir pasti Najib akan membentangkan belanjawan tambahan kedua bagi tahun 2013 pada sesi parlimen tahun depan. Kini pembentangan dua belanjawan tambahan menjadi “peristiwa tahunan” selepas pembentangan belanjawan tahunan negara pada setiap hujung tahun. Hal ini bermaksud, angka defisit yang dibekalkan semasa pembentangan belanjawan tahunan lebih bersifat sementara sedangkan pengiraan nilai dan kadar defisit selepas pembentangan belanjawan tambahan lebih bermakna dalam memahami kerangka pengurusan kewangan negara.

Dalam konteks tersebut, berdasarkan anggaran asal Kementerian Kewangan semasa membentangkan Belanjawan Negara 2013, pengiraan KPRU di bawah mendapati bahawa defisit fiskal tahun 2013 akan mencecah 5.5% daripada KDNK setelah mengambil kira belanjawan tambahan pertama bagi tahun 2013, iaitu 1.5% lebih tinggi daripada unjuran asal sebanyak 4.0%

 

Statistik Kerajaan: Kedudukan Kewangan Kerajaan Persekutuan 2013 (RM Juta)[1]

Anggaran Asal 2013 (Unjuran)
Hasil 208,650
Perbelanjaan Mengurus 201,917
Perbelanjaan Pembangunan Bersih 46,726
Defisit/Lebihan Semasa -39,993
% daripada KNK -4.1
% daripada KDNK -4.0
KNK (harga semasa) 980,889
KDNK (harga semasa) 1,001,794

 

Statistik KPRU: Unjuran Defisit Fiskal Pasca Perbekalan Tambahan 2013 (2013) (RM juta)

Perbelanjaan Mengurus 201,917
Perbelanjaan Pembangunan Bersih 46,726
Perbekalan Tambahan Pertama 2013 Perbelanjaan Tanggungan 888
Perbelanjaan Bekalan 14,126
Jumlah Perbelanjaan 263,657
Defisit/Lebihan Keseluruhan -55,007
% daripada KNK -5.6%
% daripada KDNK -5.5%

Hak cipta © KPRU 2013

Bajet BN vs Belanjawan Pakatan: Bermulanya Era Baharu 2013?

Pendahuluan

Bajet 2013 yang dinanti-nantikan telahpun dibentangkan oleh Menteri Kewangan Datuk Seri Najib Tun Razak pada 28 September 2012, dua hari selepas Ketua Pembangkang Dato’ Seri Anwar Ibrahim mengumumkan Belanjawan 2013 Pakatan Rakyat (PAKATAN). Temanya “Memakmur Negra, Mensejahtera Rakyat: Sebuah Janji Ditepati” berorientasikan pemberian sumbangan wang secara one-off seumpama “ole-ole” menjelang pilihan raya adalah berbeza dengan belanjawan PAKATAN bertema “Ekonomi Rakyat, Negara Berkat” yang bersifat mereformasikan ekonomi negara supaya mengembalikan asas kebijakan ekonomi kepada rakyat, memacu pertumbuhan dan pengagihan kekayaan yg saksama.

Dalam pembentangan Bajet Barisan Nasional (BN), Keluaran Dalam Negeri Kasar (KDNK) dijangka mencapai pertumbuhan dalam lingkungan antara 4.5 hingga 5.5 peratus manakala PAKATAN menjangkakan perkembangan 5.2 peratus pada tahun 2013. Dari segi defisit pula, PAKATAN lebih berdedikasi untuk menurunkan desifit ke kadar 3.5 peratus berbanding dengan BN yang mensasarkan 4 peratus. PAKATAN bertekad menghapuskan gejala rasuah dan penyelewengan dalam pentadbiran kerajaan di samping menangani perkara seperti monopoli, kartel dan penyusun semula peranan kerajaan dalam perniagaan, lantas menyakinkan pencapaian penurunan defisit yang lebih rendah daripada yang dijangka oleh BN. Sebaliknya, Kerajaan BN terus mengambil pendekatan yang sama dengan hanya memberi tumpuan kepada jenis pemberian tanpa mengambil kira senario ekonomi antarabangsa dan keupayaan domestik, lebih-lebih lagi mengabaikan pembaharuan dasar bagi menangani “penyakit kronik” yang kini dihadapi oleh Kerajaan BN – kepincangan struktur ekonomi, pemborosan dan ketirisan terutamanya dalam pentadbiran kerajaan.

Angkat pembaharuan ekonomi, tolak perbelanjaan ghairah

Belanjawan PAKATAN yang menjurus ke arah pembaharuan ekonomi, walau bagaimanapun, tidak meraihkan sokongan seperti yang diingini. Terdapatnya pihak yang tidak bersikap optimistik terhadap cadangan sebegini dan berpendapat bahawa pelaksanaan cadangan dasar PAKATAN seperti menurunkan harga kereta melalui pengurangan cukai eksais sebanyak 20 peratus, ataupun menawarkan pengajian tinggi percuma dengan memansuhkan sistem pinjaman Perbadanan Tabung Pendidikan Tinggi Nasional (PTPTN), akan “memufliskan negara”.

Tetapi sejauh mana kesahihan hujah seumpama apabila Menteri Kewangan Najib “melarikan diri daripada politik” tanpa enggan menerima undangan perdebatan daripada bekas Menteri Kewangan Anwar sebenarnya menimbulkan kesangsian kita terhadap dakwaan “memufliskan negara”.

Pada hakikatnya, sekian 55 tahun berada di bawah pemerintahan Kerajaan BN, Malaysia tidak pernah mengalami perubahan politik yang melibatkan pertukaran parti pemerintah pada peringkat persekutuan kerajaan. Agenda pembaharuan sedikit sebanyak mengundang kerisauan, bukannya semata-mata keraguan terhadap kecekapan dan kewibawaan PAKATAN dalam merealisasikan cita-cita tinggi, tetapi kebimbangan kehilangan kuasa dan kekayaan, serta kedudukan yang disanjung tinggi selama ini tergugat oleh arus perubahan ini. Dalam suasana sebegini, adalah mudah bagi sebuah rejim pemerintah yang tidak pernah menduduki kerusi pembangkang melancarkan serangan tanpa hujah kukuh, lebih-lebih lagi apabila media cetak dan penyiaran adalah di bawah pemilikan atau kawalan ketatnya.

Jumlah anggaran perbelanjaan Kerajaan BN bagi tahun 2013 mencapai sejumlah RM251.6 bilion, di mana perbelanjaan mengurus adalah setinggi RM201.9 bilion manakala perbelanjaan pembangunan berjumlah RM49.7 bilion; sekali lagi mencatatkan jumlah perbelanjaan tertinggi, belum disebut lagi bahawa bajet terkini ini merupakan bajet defisit buat 16 tahun berturut-turut di bawah pimpinan Kerajaan BN! Tambahan pula, jumlah perbelanjaan kerajaan persekutuan bagi tahun 2012 dijangka mencecah RM252.4 bilion (2011: RM229 bilion), iaitu melangkaui jumlah anggaran asal RM230.8 bilion yang diluluskan di Belanjawan 2012 sebanyak 9.4 peratus.[1] Jelas sekali, walaupun negara kita berhadapan dengan defisit yang kian meruncing, Perdana Menteri yang turut merangkap sebagai Menteri Kewangan tidak menunjukkan usaha untuk menjimatkan kos dan berbelanja dengan lebih berhemah. Keghairahan berbelanja sebeginilah merupakan punca utama yang bakal mendesak negara kita menghala ke arah kebuntuan.

Secara perbandingan, statistik Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) (sila rujuk Jadual 1 dan Jadual 2) menunjukkan bahawa hasil kerajaan persekutuan bagi tahun 2013 hanya diunjurkan meningkat sebanyak 0.7 peratus berbanding tahun 2012. Namun begitu, jumlah peruntukan perbelanjaan bagi kedua-dua perbelanjaan mengurus dan pembangunan bagi tahun 2013 telah meningkat sebanyak 8.2 peratus berbanding tahun 2012.

Apabila diambil kira pelbagai faktor termasuk hutang kerajaan persekutuan dan “hutang tersembunyi” yang tidak dimaklumkan oleh Najib dalam pembentangan Bajetnya, sukar bagi kita mempercayai bahawa sifat bajet Najib yang membelanja dengan kadar memecut berbanding kadar peningkatan hasil kerajaan dapat dipanjangkan kesinambungannya jika sekiranya Cukai Barangan dan Perkhidmatan (GST) tidak dilaksanakan selepas Pilihan Raya Umum Ketigabelas (PRU-13) dengan penetapan kadar cukai yang membebankan rakyat terbanyak dalam tempoh lima tahun sebermulanya pelaksanaannya nanti.

Jadual 1: Hasil Kerajaan Persekutuan 2012-13

RM juta 2012 Anggaran Disemak 2013Anggaran Belanjawan
Hasil Cukai 152,493 159,153
Hasil Bukan Cukai 53,387 48,320
Terimaan Bukan Hasil 778 584
Hasil daripada Wilayah Persekutuan 588 593
Jumlah Hasil 207,246 208.650
Perubahan Tahunan 0.7%

Jadual 2: Peruntukan Perbelanjaan Kerajaan Persekutuan 2012-13

RM bilion 2012 2013
Mengurus 182 202
Pembangunan 51 50
Jumlah 233 252
Perubahan Tahunan 8.2%

Secara perbandingan, PAKATAN membicarakan secara mendalam tentang soal kepincangan struktur ekonomi, contohnya dari segi jurang pendapatan keluarga yang kian melebar, peningkatan gaji yang tidak selaras dengan peningkatan harga, monopoli dan kartel syarikat kroni yang bersekongkol dengan pemimpin UMNO dan lain-lain lagi, serta sedia menawarkan langkah penambahbaikan struktur ekonomi negara, kalau bukan satu-satunya jalan penyelesaian. Pertama sekali, PAKATAN menekankan kepentingan meningkatkan pendapatan bolehguna (disposable income) rakyat dan seluruh perancangan ekonomi negara harus berdasarkan kayu ukur ini bagi menjamin imbangan di antara pertumbuhan yang mapan dan pengagihan kekayaan yang adil kepada semua rakyar, bukannya semata-mata mengejar sasaran ekuiti dan pertumbuhan saiz ekonomi. Matlamat ini dapat dicapai melalui usaha dua hala, iaitu mengurang kos sara hidup, khususnya dengan menangani permainan monopoli, menyediakan kemudahan infrastruktur di samping meningkatkan pendapatan dengan mengadakan caruman, skim tertentu ataupun menyalurkan bantuan kewangan.

Apa yang harus diberi penekanan di sini ialah pengurangan kos hidup yang dicadangkan oleh PAKATAN merupakan antaranya strategi penstrukturan ekonomi yang mengadakan kawalan ketat terhadap monopoli, oligopoli, dan rent-seekers bagi membatas pembolotan hasil ekonomi oleh syarikat-syarikat besar berkait rapat dengan parti pemerintah, menggalakkan persaingan pasaran secara sihat dan akhirnya memanfaatkan golongan masyarakat. Antara cadangan-cadangan termasuk:

–          Menggubal undang-undang “antitrust”  yang merangkumi skop yang lebih luas daripada Akta Persaingan 2010 yang sedia ada;

–          Membubarkan monopoli BERNAS, kartel syarikat telekomunikasi, kartel media, kartel syarikat penerbangan;

–          Meliberalisasi monopoli Astro;

–          Lesen teksi diberi secara langsung kepada para pemadu teksi; dan

–          Menggubal Suruhanjaya Bebas Kontrak Awam bagi mengkali konsesi dan perjanjian awam yang bertentangan dengan kepentingan awam.

Selain itu, PAKATAN juga memberi tumpuan terhadap mereformasikan syarikat-syarikat berkaitan kerajaan (GLC) memandangkan penglibatannya yang begitu giat dalam hampir semua sektor ekonomi. Tatkala sumbangan GLC kepada pembangunan negara tidak dapat dinafikan, namun pada masa yang sama, penyertaannya hampir dalam semua sektor yang tidak terkawal berkemungkinan menghalang pelaburan swasta yang tidak mahu atau tidak mampu (crowding out effect) bersaing dengan GLC, mahupun memberi impak buruk kepada percambahan usahawan baru yang tawar hati untuk bersaing dengan syarikat-syarikat besar yang mempunyai talian terus kepada pimpinan tertinggi negara. Apa yang lebih mendukacitakan dan mengecewakan adalah apabila berlakunya kes penyelewengan, ketidakcekapan dalam tadbir urus, ataupun kegagalan dalam pelaburan sehingga menyebabakan kerugian wang pembayar cukai yang bukannya berjumlah kecil. Justeru, adanya kepentingan dan keperluan bagi mengurangkan pergantungan dan keutamaan GLC dalam transaksi perolehan kerajaan pusat dan mengurangkan kesesakan monopoli GLC bagi menarik pelaburan luar. Belanjawan alternatif PAKATAN terutamanya menitikberatkan permasalahan ini.

Mengambil kepedulian rakyat terbanyak

Pembentangan bajet ini dikatakan bajet terakhir sebelum pilihan raya umum dan justeru memainkan peranan yang amat penting dalam menentukan keputusan dalam pilihan raya yang bakal menjelang. Sesungguhnya, bajet ini banyak memperlihatkan sumbangan wang yang dihujani kepada rakyat Malaysia, terutamanya generasi muda yang merupakan pengundi pertama kali, di mana bilangannya mencecah setinggi 2.9 juta, membentuk satu perlima daripada 13.1 juta pengundi atau 22 peratus daripada pengundi keseluruhan.[2] Tidak dapat dinafikan, kecenderungan pilihan kelompok pengundi baharu ini dalam pilihan raya umum adalah amat kritikal sama ada mengekalkan kuasa pemerintahan kerajaan BN atau mengubah landskap politik negera dengan memberi peluang kepada PAKATAN yang kini kian bertambah kekuatan dan popularitinya bagi menerajui Putrajaya.

Kebimbangan kerajaan BN  di bawah pimpinan Najib begitu nyata dibayangkan memperlihatkan sebanyak RM51.7 bilion yang diperuntukkan dalam belanjawan untuk golongan muda.[3]

Penutup

Akhir kata, kini masanya kita merumuskan sifat bajet Najib semenjak beliau dilantik oleh bekas Perdana Menteri Tun Abdullah Ahmad Badawi sebagai Menteri Kewangan pada 17 September 2008. Secara kebetulan atau tidak, masalah struktur yang dibangkitkan dalam belanjawan PAKATAN merupakan kelemahan utama bajet Najib selama ini. Monopoli, empayar, pemborosan, ketirisan, subsidi korporat besar mendahului bantuan rakyat terbanyak, projek mega dan seumpamanya, telah mencorakkan bajet Najib – seorang anak bangsawan yang tidak mengerti perbezaan kepentingan golongan 20 peratus teratas dengan keperitan golongan 20 peratus terbawah serta bebanan rakyat terbanyak.

Pilihlah anda. Kita mahukan bajet one-off yang menyusahkan kita dan anak kita kemudian, atau, kita mahukan belanjawan yang menangani punca masalah dan membawa kesejahteraan kepada masa depan kita?

Apakah akan bermulanya era baharu selepas PRU-13?

Rumah Mampu Milik: Di Sini dan Di Seberang

Pendahuluan

Dewan Rakyat akan bersidang semula pada 24 September 2012. Isu perumahan merupakan antara isu dasar yang akan menjadi tumpuan Belanjawan 2013. Lantaran itu, penulisan Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) kali ini memberi tumpuan kepada masalah rumah mampu milik dengan meninjau skim perumahan berkaitan di Malaysia dan Singapura.

 

Dalam usaha untuk membantu rakyat Malaysia mempunyai keupayaan untuk memperolehi rumah mampu milik, kerajaan Barisan Nasional (BN) di bawah pentadbiran Perdana Menteri, Datuk Seri Najib Tun Razak melancarkan beberapa program perumahan untuk membantu rakyat Malaysia menyelesaikan kemelut ini. Di antara program-program perumahan yang dilaksanakan oleh kerajaan BN ialah Skim Rumah Pertamaku (SRP), Projek Perumahan Rakyat 1Malaysia (PR1MA) dan Rumah Mesra Rakyat 1Malaysia (RMR1M).

 

Pelbagai program perumahan telah dilancarkan, namun kejayaan program-program perumahan tersebut terbantut dan menimbulkan beberapa persoalan isu perumahan penting, antaranya termasuk masalah rumah terbengkalai, pelaksanaan konsep jual dan bina, peningkatan harga bahan binaan, serta kuasa membeli rakyat Malaysia yang masih berada pada tahap yang rendah.

 

Kuasa membeli rakyat Malaysia dikatakan masih berada pada paras yang rendah apabila hampir separuh daripada 1,642 pemohon skim SRP[2] didapati tidak layak untuk menerima pinjaman dari bank untuk membeli rumah di bawah SRP. Ini berikutan industri perbankan mendapati mereka yang mempunyai gaji pendapatan sebanyak RM3,000 dan ke bawah gagal untuk melayakkan diri untuk mendapat pinjaman bernilai RM400,000 kerana dalam skim pembayaran semula pinjaman sebanyak 80 peratus, pemohon perlu membayar deposit sebanyak RM80,000 dan kebanyakan pemohon di bawah skim ini tidak mempunyai kemampuan dari segi kewangan untuk membayar deposit mahupun bayaran bulanan pinjaman tesebut.

 

Manakala bagi peningkatan harga bahan binaan perumahan pula, syarikat-syarikat pengeluar simen dalam negara mengumumkan peningkatan harga dalam harga simen daripada RM16.50 kepada RM17.50 bagi satu beg simen seberat 50 kg[3]. Hanya satu syarikat di Sarawak yang akan mengekalkan harga simen. Peningkatan harga simen ini pula telah mengakibatkan peningkatan harga rumah contohnya di Pulau Pinang di mana harga hartanah di Pulau Pinang dijangka meningkat sebanyak 5 peratus hingga 10 peratus. Ini berikutan 60 peratus hingga 80 peratus[4] bahan binaan terdiri daripada bahan binaan berkaitan dengan penggunaan simen.

 

Ini sejajar dengan kenyataan media Persatuan Pemaju Hartanah dan Perumahan Malaysia (REHDA)[5] yang menyatakan peningkatan harga simen akan mempengaruhi kenaikan harga rumah. Lantas, peningkatan harga bahan binaan ini akan mewujudkan jurang di antara rakyat Malaysia berpendapatan sederhana dan rendah dengan rakyat Malaysia yang berpendapatan tinggi dalam keupayaan memiliki rumah mampu milik dalam pasaran perumahan yang kian melambung. Ini mengambil kira bahawa sebuah rumah yang dibina di Perlis dan Lembah Klang yang menggunakan bahan binaan sama akan mengalami perbezaan harga tinggi. Rumah yang dibina di Perlis mungkin akan berharga RM250,000, manakala sebuah rumah yang dibina di Lembah Klang, contohnya di kawasan KLCC akan berharga RM1 juta. Peningkatan harga bahan binaan ini akan meningkatkan lagi jurang tersebut.

 

Ini berikutan peningkatan harga pembinaan pada tahun 2011 sebanyak 10 peratus akibat daripada peningkatan inflasi dan harga bahan binaan serta cukai import yang tinggi.[6] Kenaikan harga hartanah ini telah menyebabkan beberapa syarikat pemaju mengalami kenaikan dalam keuntungan pada kadar 18 peratus[7] lebih tinggi daripada keuntungan projek-projek pembinaan mereka. Ini pula dapat mencerminkan bahawa rakyat Malaysia yang menampung keuntungan syarikat-syarikat pemaju berkaitan.

 

Pasaran hartanah di Sabah dan Sarawak tidak terlepas daripada kemelut kenaikan harga bahan binaan. Walaupun kerajaan telah melaksanakan had harga maksimum[8] bagi rumah harga rendah di Sabah dan Sarawak sebanyak RM50,400 berbanding had harga maksimum di Semanjung sebanyak RM42,000, harga pasaran bagi jenis perumahan lain melambung tinggi. Peningkatan harga bahan binaan di Semanjung akan meningkatkan lagi harga pasaran perumahan di Sabah dan Sarawak, lantas menjauhkan lagi jarak jurang di antara masyarakat di Sabah dan Sarawak dengan Semenanjung dari segi kemampuan kewangan untuk memiliki rumah mampu milik.

 

Projek Perumahan Menemui Kegagalan

Projek-projek perumahan yang dilancarkan oleh Najib untuk menyelesaikan kemelut perumahan dalam negara merangkumi Skim Rumah Pertamaku (SRP), Projek Perumahan Rakyat 1Malaysia (PR1MA) dan Rumah Mesra Rakyat 1Malaysia (RMR1M).

 

Jadual 1: Skim-Skim Perumahan Malaysia

Skim Rumah Pertamaku (SRP)[9] Projek Perumahan Rakyat 1Malaysia (PR1MA)[10] Rumah Mesra Rakyat 1Malaysia (RMR1M)[11]
Dilancarkan pada 8 Mac 2011[12] Dilancarkan pada 4 Julai 2011 Nama sebelum ini: program Rumah Mesra Rakyat.[13]
Pembeli rumah pertama Pembeli rumah pertama. Pembeli rumah pertama.
Umur tidak lebih dari 35 tahun Berusia dalam lingkungan 18-65 tahun.
Pendapatan kasar tidak melebihi RM3000 sebulan dan pendapatan kasa peminjam bersama tidak melebihi RM6000 sebulan. Terbuka kepada semua rakyat Malaysia yang bekerja di sektor awam, swasta dan bekerja sendiri. Pendapatan isi rumah dari RM3,000 dan ke bawah.
Nilai minimum hartanah RM100,000. Nilai minimum hartanah RM150,000[14]. Rumah-rumah RMR1M dibina menggunakan teknologi Industrialised Building System (IBS).
Nilai maksimum hartanah RM400,000. Nilai maksimum hartanah RM300,000[15].
Pinjaman 100 peratus dari bank, pembayaran semula selama 30 tahun. Pinjaman 105 peratus dan 5 peratus bagi insurans dan yuran S&P. Pembayaran semula selama 30 tahun.
Pembeli mestilah menghuni kediaman berkenaan. Rumah tersebut usang dan tidak lengkap.
Sehingga Mac,[16] daripada 1,709 permohonan, hanya 399 diluluskan. 1,118 permohonan ditolak atas pelbagai masalah. Unit-unit akan dijual pada harga murah tetapi unit tersebut akan mengalami kesusutan nilai berbanding hartanah yang tidak disubsidikan.[17]

 

Jadual 1 menerakan skim-skim perumahan yang dilancarkan dengan agenda untuk membantu rakyat Malaysia memperolehi rumah mampu milik bagi diri sendiri dan keluarga. Persoalan tuntutan keadilan perumahan di Malaysia timbul berikutan persoalan keberkesanan projek-projek perumahan yang dilancarkan ini dalam menyelesaikan kemelut perumahan Malaysia.

 

Tatkala pada hari ini, skim perumahan SRP dibuka kepada seluruh negara, berbanding dengan skim PR1MA di mana projek-projek perumahannya terhad[18] kepada beberapa tempat seperti di Putrajaya, Seremban, Cyberjaya, Bandar Tun Razak Cheras, Sungai Besi Kuala Lumpur dan beberapa kawasan di Selangor. Negeri-negeri seperti Sabah dan Sarawak pula masih tidak dapat merasai kebaikan yang diajukan oleh skim-skim perumahan di Semanjung ini. Maka timbul dakwaan tiada keadilan bagi Sabah dan Sarawak kerana masih terperangkap dalam kemelut perumahan yang berharga melangkaui kemampuan rakyat biasa Sabah dan Sarawak.

 

Malah jumlah tunggakan bayaran hutang bulanan bagi RMR1M sehingga Julai 2012[19] telah mencecah RM11.7 juta yang terkumpul sejak tahun 2002. Tunggakan hutang ini berdasarkan kategori penerima yang tidak membayar jumlah bulanan lebih daripada tiga bulanan dan menjangkau lebih setahun. Persoalan yang timbul ialah sejauh mana usaha Syarikat Perumahan Negara Bhd (SPNB) dalam mengutip hutang-hutang tersebut? Kegagalan dalam pembayaran semula menandakan para pemohon tidak layak dari segi kewangan untuk memohon rumah di bawah RMR1M tetapi masih diberikan rumah.

 

Di mana skim perumahan SRP telah menunjukkan kegagalan untuk membantu golongan muda dalam usaha membeli rumah pertama mereka, PR1MA dan RMR1M pula dilancarkan dengan kekurangan butir-butiran mengenai skim tersebut di samping kekurangan maklumat mengenai syarat-syarat permohonan telah menandakan bahawa Kerajaan BN tidak bersedia untuk menyelesaikan kemelut perumahan secara sistematik dan cekap.

 

Tiada keadilan apabila dalam kejadian projek perumahan PR1MA gagal untuk disiapkan oleh Korporasi PR1MA, tiada kepastian mengenai pihak mana yang akan bertanggungjawab ke atas kegagalan tersebut.[20] Nescaya, rakyat yang akan menanggung kegagalan tersebut dengan wang rakyat digunakan untuk menyiapkan projek perumahan tersebut. Di sebalik memperolehi rumah-rumah mampu milik yang sesuai, rakyat Malaysia dibebani dengan kemungkinan wang mereka digunakan untuk menyelesaikan masalah ekoran kelemahan kerajaan. Jurang dalam pelan pelaksanaan skim-skim perumahan kerajaan BN menonjolkan suatu kelemahan yang mempunyai implikasi besar kepada Malaysia, iaitu, tiada kajian terperinci yang dilakukan sebelum skim-skim ini dilancarkan.

 

Perbandingan Projek Perumahan Singapura dan Malaysia.

Dalam membicarakan masalah perumahan, Singapura mungkin merupakan jiran terdekat yang dapat dijadikan contoh oleh Malaysia. Lembaga Pembangunan dan Perumahan Singapura atau HDB ditubuhkan pada 1 Februari 1960[21] dengan misi menyediakan perumahan awam berkualiti dan berpatutan. Kejayaan HDB terletak pada kejayaan kerajaan Singapura menyediakan perumahan kepada golongan miskin yan terdiri daripada 20 peratus isi rumah[22] di Singapura. Seharusnya, kerajaan Malaysia pimpinan Najib mencontohi atau membandingkan kejayaan kerajaan Singapura sebelum menuntut kejayaan projek-projek perumahan beliau. HDB merupakan projek kelahiran parti politik People’s Action Party (PAP) selepas parti tersebut mula berkuasa sebagai parti politik pemerintah Singapura[23]. Pada mulanya, HDB merupakan suatu  projek untuk menyelesaikan kemelut kekurangan perumahan dan ianya mempunyai tempoh masa selama lima tahun untuk dijayakan.

 

Namun selepas empat dekad, HDB telah membina lebih 800,000 rumah flat kepada kira-kira 85 peratus populasi Singapura. Di antara perbezaaan kejayan projek perumahan Najib dan projek perumahan HDB ialah HDB membenarkan mereka yang berpendapatan rendah untuk menyewa rumah hak milik HDB; di samping itu, rakyat tua juga disediakan apartmen studio yang direka khas dengan persekitaran mesra warga tua.[24] Perbezaannya tidak terhenti di situ. Kadar penyewaan flat-flat HDB ini juga bergantung kepada gaji pendapatan bulanan penyewa[25], lantas tidak membebani rakyat Singapura, terutamanya mereka yang mempunyai gaji pendapatan rendah. Dalam menjamin kemampanan, kebersihan dan keselamatan di kawasan-kawasan perumahan HDB ini, HDB mendesentralisasikan kuasanya kepada majlis perbandaran[26] untuk memberikan kuasa kepada para penduduk kawasan perumahan HDB terhadap penentuan keadaan kebersihan, kemampanan dan keselamatan kawasan perumahan mereka.

 

Sebagai usaha kerajaan Singapura memberikan peluang kepada rakyat Singapura tidak kira jumlah pendapatannya dalam memiliki rumah mampu milik, pinjaman cagaran bukan sahaja perlu berada pada kadar yang mampu ditanggung oleh para peminjam, ianya juga perlu bersifat daya maju kepada pemberi pinjaman dan bertindak sebagai sumber hasil kepada sektor perumahan. Antara dasar HDB membantu isu rumah yang berpendapatan rendah adalah seperti berikut[27]:

 

Penjualan rumah flat kepada penyewa yang sedia ada pada kadar diskaun dengan 100 peratus pembiayaan.

HDB membeli balik flat tiga bilik dari pasaran terbuka untuk menjual pada harga bersubsidi kepada keluarga yang mempunyai pendapatan kurang daripada $1500 ( subsidi adalah sebanyak $50,000 untuk setiap flat tiga bilik).

Penjualan flat empat bilik dengan kawasan lantai sedikit kecil dan siapan yang lagi ringkas.

Penyewa yang memohon untuk flat empat bilik di bawah Sistem Pendaftaran Flat diberi permulaan awal selama enam bulan berbanding para bukan penyewa dalam pemberian flat. Syarat kepada ini ialah para penyewa hendaklah merupakan pembeli kali pertama dan menduduki flat sewaan mereka sekurang-kurangnya lima tahun.

Skim sewa dan beli akan membenarkan keluarga dengan pendapatan bulanan yang rendah di antara $800 hingga $1,500 untuk pada awalnya menyewa dan kemudian membeli flat yand disewakan itu.

 

Ianya dapat dilihat melalui skim HDB ini, rakyat Singapura terutamanya mereka yang berpendapatan bulanan rendah tidak dibebani dengan kadar pinjaman tinggi serta di bawah skim ini, walaupun mereka menyewa atau membeli rumah mampu milik, kawasan rumah tersebut dipastikan bersih, mampan dan selamat melalui Majlis Perbandaran kawasan perumahan tersebut.

 

Seperti yang dipetik menerusi kata-kata Dr Koon Hean Cheong, CEO, Lembaga Pembangunan dan Perumahan (HDB) Singapura[28]:

 

“No government has enough money, but you need to decide what is most important to you, and you will make the right choices if you look very long-term. If you look very short-term and worry about the next election, you may not make the right choice. In Singapore, we have not spent money on things that do not help the country or the economy, and we have been quite disciplined.”

 

Terjemahannya berbunyi:

 

“Tiada kerajaan yang mempunyai dana mencukupi tetapi anda perlu memutuskan perkara yang paling penting kepada diri anda, dan anda akan melakukan keputusan yang betul jika anda merancang secara jangka panjang. Jika anda merancang pada jangka pendek dan bimbang dengan pilihan raya akan datang, anda tidak akan melakukan keputusan yang sewajarnya.”

 

Untuk menjayakan rancangan menyelesaikan masalah perumahan, suatu rancangan jangka panjang perlu dilakukan. Dan ianya bukan sahaja melibatkan pelancaran projek-projek perumahan yang tidak mendapat sambutan daripada warganegara, tetapi juga kegagalan projek-projek perumahan tersebut dalam mencerminkan keadaan sebenar pasaran perumahan dan keadaan sebenar ekonomi negara serta taraf hidup melampau yang terpaksa ditanggung oleh rakyat Malaysia.

 

Ini merupakan suatu pengajaran yang boleh diambil oleh kepimpinan negara ini. Di sebalik melancarkan projek perumahan dan menggalakkan pembangunan yang mengutamakan para pemaju, pelabur dan kerajaan, adalah wajar untuk projek perumahan dan pembangunan kini dilaksanakan dengan menjaga keperluan dan kepentingan rakyat Malaysia, terutamanya golongan berpendapatan rendah. Di samping menggalakkan pembangunan mampan dan memberi peluang kepada semua rakyat Malaysia tidak kira status dan kuasa membeli untuk memperolehi rumah idaman sendiri.

 

Kata Penutup

Menurut kata Dr Vivian Banakrishan, Menteri Alam Sekitar Singapura[29],

 

“Build the most beautiful city you can. Plant as many threes as you can. Invest in the latest technology. Conserve energy, water and resources. And find a way to have an honest, competent and visionary leadership.”

 

Terjemahannya berbunyi:

 

“Bina bandaraya yang paling cantik. Tanam sebanyak pokok yang boleh. Melabur dalam teknologi terkini. Jimatkan tenaga, air dan sumber yang ada. Dan cari cara untuk memperolehi kepimpinan yang paling jujur, berwibawa dan berwawasan.”

 

Kepimpinan yang jujur, berwibawa dan berwawasan akan memastikan hak para pembeli akan terlindung dari kerakusan para pemaju. Ianya juga akan memastikan segala pembangunan terutamanya pembangunan projek perumahan akan dilakukan dengan mengutamakan kemampanan dan turutan terhadap perundangan yang sedia ada.

 

Penyelesaian kepada masalah pembangunan projek perumahan di Malaysia tidak terhenti di sini sahaja. Konsep BDJ bukanlah satu-satunya penyelesaian terhadap masalah pembangunan projek perumahan di Malaysia. Negara jiran kita, Singapura telah membuktikan dengan perancangan yang teliti, lebih daripada 70 peratus rakyat mereka, tidak kira gaji pendapatan mempunyai kuasa membeli yang tinggi untuk memperolehi rumah yang diidamkan. Perancangan yang berteraskan keperluan rakyat Malaysia perlu diutamakan.

 

Oleh itu, ianya dapat dikatakan bahawa projek-projek perumahan Najib menemui kegagalan kerana pertimbangan dibuat untuk tujuan politik dan untuk memuaskan kehendak para pemaju dan bukannya keperluan rakyat Malaysia. Kerana kehendak golongan yang berpendapatan tinggi diutamakan dan keperluan golongan yang berpendapatan rendah tidak diendahkan. Kerana perundangan mengenai pelaksanaan projek perumahan memang sedia ada tetapi penguatkuasaan terhadap undang-undang ini tidak dilaksanakan. Kerana perancangan dilakukan untuk memuaskan jangka masa yang pendek dan bukannya jangka masa yang panjang.

 

Persoalan yang timbul ialah sampai bilakah situasi ini dibenarkan berlangsung? Sebagai kerajaan yang mentadbir, keperluan rakyat tidak kira status dalam masyarakat mahupun jumlah gaji pendapatan bulanan perlu dipertimbangkan. Kawasan perumahan yang tidak bersih, tidak selamat, kualiti perumahan yang buruk, projek perumahan terbengkalai akan membawa kepada lagi banyak isu ketidakadilan sosial dalam masyarakat, lantas, menjarakkan lagi jurang di antara golongan yang berada dengan golongan sederhana dan miskin. Maka, cita-cita untuk mencapai sebuah negara maju akan tinggal sebagai retorik kerajaan Najib kerana masalah seperti perumahan masih gagal untuk diselesaikan 55 tahun selepas kemerdekaan dan kita berada di era globalisasi di mana kita digalakkan untuk menggunakan kreativiti dan inovasi untuk memajukan dan membangunkan masyarakat dan negara.

 


[2] The Malaysian Insider, Almost Half Ineligable For My First Home Scheme Loan, Says BNM, 14 Mac 2012,

http://www.themalaysianinsider.com/malaysia/article/almost-half-ineligible-for-my-first-home-scheme-loan-say-bnm/

[3] Malaysia Property News, House Price Hike Likely, 17 Ogos 2012,

http://www.malaysiapropertynews.net/2012/08/house-price-hike.html

[4] ibid

[5] Persatuan Pemaju Hartanah dan Perumahan Malaysia (REHDA), Joint Communique By Malaysian Developers’ Council, 8 Ogos 2012, http://www.rehda.com/posts/press-release-120808.pdf

[7] The Star, Are Developers Really Making Too Much? 11 Ogos 2012,

http://biz.thestar.com.my/news/story.asp?file=/2012/8/11/business/11821521&sec=business

[8] The Borneo Post, Govt Mechanisms Help Control Rise In House Prices – Chor, 10 Julai 2012,

http://www.theborneopost.com/2012/07/10/govt-mechanisms-help-control-rise-in-house-prices-chor/

[9] Skim Rumah Pertamaku, Ciri –Ciri Dan Kriteria,

http://www.srp.com.my/docs/html/ciri2_n_feadah.html

[10] PR1MA.net, Eligibility,

http://pr1ma.net/eligibility/

[11] PR1MA.net, Rumah Mesra Rakyat 1Malaysia, 26 Februari  2012,

http://pr1ma.net/category/rmr1m/

[12] The Star, Scheme Launched For Young Adults To Get 100% Financing For New Home, 9 Mac 2011,

http://thestar.com.my/news/story.asp?file=/2011/3/9/nation/8218336&sec=nation

[13] Sinar Harian, Pendapatan Isi Rumah RM3,000 Layak Pohon RMR1M, 24 Februari 2012,

http://www.sinarharian.com.my/nasional/pendapatan-isi-rumah-rm3-000-layak-pohon-rmr1m-1.26796

[14] The Malaysian Insider, Mid-Range Public Housing Launched With Scant Details On Who Qualifies, 5 Septmeber 2012, http://www.themalaysianinsider.com/mobile/malaysia/article/mid-range-public-housing-launched-with-scant-details-on-who-qualifies/

[15] ibid

[16] MalayMail, 399 Get My First Home Loans, 11 Mei 2012,

http://www.mmail.com.my/story/399-get-my-first-home-loans

[17] Property Guru, Pr1ma Homes Cannot Be Sold To Open Market, 9 Julai 2012,

http://blog.propertyguru.com.my/5339/pr1ma-homes-cannot-be-sold-to-open-market.html

[18] iProperty, PR1MA Pinning Down The Locations, 8 Mei 2012,

http://www.iproperty.com.my/news/5247/PR1MA-Pinning-down-the-locations

[19] Mstar, Tunggakan Bayaran Bulanan Rumah Mesra Rakyat Kini EN11.7 Juta – SPNB, 8 Julai 012, http://www.mstar.com.my/berita/cerita.asp?file=/2012/7/8/mstar_berita/20120708163037&sec=mstar_berita

[20] The Sun Daily, Prima Bill 2011 Passed, 30 November 2011,

http://www.thesundaily.my/news/224807

[22] Global Urban Development Magazine, Squatters No More: Singapore Social Housing, November 2007,

http://www.globalurban.org/GUDMag07Vol3Iss1/Yuen.htm

[23] Housing Authority, Public Housing Governance In Singapore: Current Issues and Challenges, 2004,

http://www.housingauthority.gov.hk/hdw/ihc/pdf/phgslc.pdf

[24] World Bank, Sustainable Affordable Housing For A Nation: The Singapore Success Story,  10 Oktober,

http://siteresources.worldbank.org/EXTSDNET/Resources/Presentation3.pdf

[25] ibid

[26] Housing Authority, Public Housing Governance In Singapore: Current Issues and Challenges, 2004,

http://www.housingauthority.gov.hk/hdw/ihc/pdf/phgslc.pdf

[27] Global Urban Development Magazine, Squatters No More: Singapore Social Housing, November 2007,

http://www.globalurban.org/GUDMag07Vol3Iss1/Yuen.htm

[28] Sustainable cities, A part of Danish Architecture Centre, Hpyer-Strategic Singapore, 17 Julai 2012,

http://sustainablecities.dk/en/blog/2012/07/hyper-strategic-singapore

[29] ibid

Defisit Meningkat Pasca Perbekalan Tambahan 2012

Loceng penggera peningkatan defisit fiskal negara sekali lagi dibunyikan berikutan pembentangan Rang Undang-undang (RUU) Perbekalan Tambahan (2012) 2012 di Dewan Rakyat semalam.

Kerajaan Barisan Nasional (BN) telah membentang RUU Perbekalan Tambahan (2012) 2012 untuk memohon dana tambahan mencecah sejumlah RM15,295,345,000, di mana RM13,795,345,000 merupakan perbelanjaan bekalan manakala RM1,500,000,000 adalah bagi perbelanjaan tanggungan. Kajian Politik untuk Perubahan (KPRU) berpendapat, perbekalan tambahan ini membebankan Negara dari segi kewangan dengan peningkatan hutang Negara yang setakat ini telahpun mencapai RM470,760 juta[1] dan turut menyeret defisit fiskal secara keseluruhan ke suatu tahap yang memerlukan pengawasan yang ketara.

Dalam penulisan KPRU bersama YB William Leong Jee Keen, Ahli Parlimen Selayang sebelum itu berjudul “Anwar vs Najib: Siapa lebih bijak dalam tadbir urus hutang kerajaan?”[2], statistik KPRU telah menunjukkan dengan jelas trend defisit fiskal secara keseluruhan Kerajaan Barisan Nasional (BN) tidak menampakkan perbezaan bermakna samada semasa ekonomi berkembang dengan baik atau semasa ekonomi meleset.

Kini, setelah membentangkan RUU Perbekalan Tambahan (2011) 2012 untuk mendapatkan tambahan peruntukan sebanyak RM10,290,243,800 bagi menampung perbelanjaan kerajaan tahun 2011 pada bulan Mac 2012, dalam tempoh masa yang singkat, Kerajaan BN sekali lagi membentangkan RUU Perbekalan Tambahan (2012) 2012 untuk mendapatkan tambahan peruntukan sebanyak RM15,295,345,000 bagi menampung perbelanjaan kerajaan tahun 2012.

RUU tersebut dibentangkan oleh Timbalan Menteri Kewangan Datuk Seri Awang Adek Hussin untuk bacaan kali pertama kali ini dengan jumlah paling besar – RM11.2 bilion – diperuntukkan bagi “perkhidmatan perbendaharaan am”.

Berikut ialah senarai kementerian/jabatan kerajaan dengan peruntukan masing-masing:

Jadual 1: Peruntukan Perbekalan Tambahan Berdasarkan Kementerian

Kementerian/Jabatan Peruntukan (RM)
Perkhidmatan Am Perbendaharaan 11,232,000,000
Kementerian Kerja Raya 445,800,000
Kementerian Perdagangan Dalam Negeri, Koperasi dan Kepenggunaan 404,000,000
Suruhanjaya Pilihan Raya (SPR) 360,000,000
Kementerian Dalam Negeri 353,520,000
Perbendaharaan 300,000,000
Kementerian Pertahanan 210,000,000
Jabatan Perdana Menteri 112,900,000
Kementerian Pelajaran 195,000,000
Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri 60,000,000
Kementerian Kesihatan 40,000,000
Kementerian Sumber Manusia 23,000,000
Kementerian Sumber Asli dan Alam Sekitar 16,028,000
Kementerian Kemajuan Luar Bandar dan Wilayah 16,028,000
Kementerian Pelancongan 15,000,000
Kementerian Pertanian dan Industri Asas Tani 10,000,000
Kementerian Sains, Teknologi dan Inovasi 10,000,000
Kementerian Pengangkutan 2,000,000

Sesungguhnya, kekurangan disiplin dan kehematan dalam pengendalian kewangan yang diamalkan oleh Kerajaan BN di bawah pimpinan Najib telah menyaksikan pemborosan yang begitu menonjol serta penuh dengan pelbagai tuduhan penyelewengan. Biarpun Perdana Menteri telah berjanji berulang-ulang kali bahawa kerajaan akan mengambil insentif dan langkah bagi mengurangkan defisit fiskal, namun tiada pun kelihatan apa-apa usaha yang nyata, bah kata pepatah, apa payahnya menaupkan bibir atas bawah.

Kini, tambahan pula dengan pembentangan perbekalan tambahan, jangkaan bahawa defisit fiskal Negara akan terus terjunam ke paras yang membimbangkan selepas 15 tahun berturut-turut mengalami defisit.

Menurut Laporan Ekonomi 2011/2012 Kementerian Kewangan Malaysia, unjuran defisit yang dialami oleh Malaysia pada tahun 2012 adalah masing-masing berada pada kedudukan 4.8 peratus daripada Keluaran Negara Kasar (KNK, atau Gross National Product (GNP)) dan 4.7 peratus daripada Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK, atau Gross Domestic Product (GDP)) seperti yang ditunjukkan dalam Jadual 2.

Jadual 2: Kedudukan Kewangan Kerajaan Persekutuan 2012 (RM Juta)

Dikemaskini pada April 2012 2012 (Unjuran)
Hasil 186,906
Perbelanjaan Mengurus 181,584
Perbelanjaan Pembangunan Bersih 48,343
Defisit/Lebihan Keseluruhan -43,021
% dari KNK -4.8
% dari KDNK -4.7
KNK (harga semasa) 890,347
KDNK (harga semasa) 918,322

Sumber: Laporan Ekonomi Kementerian Kewangan[3]

Memandangkan kerajaan memohon peruntukan tambahan yang berjumlah setinggi RM15,295,345,000 – suatu angka yang lebih tinggi daripada bajat tambahan sebanyak RM10,290,243,800 bagi menampung perbelanjaan mengurus dan perbelanjaan pembangunan untuk beberapa kementerian dan jabatan bagi perkhidmatan tahun 2011. Lantas, perbelanjaan kerajaan memecut dan memberi tekanan kepada defisit Belanjawan Negara.

Dengan menggunapakai data yang dibekalkan oleh Kementerian Kewangan dalam pengiraan defisit terbaru dengan menambah perbekalan tambahan yang baru dibentangkan dan mengekalkan faktor lain termasuk jumlah hasil pendapatan, adalah nyata bahawa defisit fiskal Ngeara kini telah mencecah 6.4 peratus daripada KDNK seperti yang ditunjukkan dalam Jadual 3.

Jadual 3: Statistik KPRU: Unjuran Defisit Fiskal Pasca Perbekalan Tambahan 2012

Perbelanjaan Mengurus RM181,584,000,000
Perbelanjaan Pembangunan Bersih RM48,343,000,000
Perbekalan Tambahan 2012(Perbelanjaan Mengurus sahaja) Perbelanjaan Bekalan RM13,795,345,000
Perbelanjaan Tanggungan RM1,500,000,000

Jumlah

RM245,222,345,000
Defisit/Lebihan Keseluruhan -RM58,316,345,000
% dari KNK -6.5
% dari KDNK -6.4

Nota: Andaikan faktor lain seperti hasil Kerajaan tidak berubah.

Secara amnya, perkembangan ekonomi Negara adalah senantiasa dalam arus yang dinamik, ada kalanya dilandai kemelesatan dan ada kala pula meraikan peningkatan; data dan maklumat berkenaan turut akan mengalami perubahan dari semasa ke semasa. Maka, pengiraan tersebut sekadar suatu anggaran dan dikemukakan sebagai rujukan. Faktor lain seperti hasil pendapatan kerajaan mungkin berubah. Misalnya, Lembaga Hasil Dalam Negeri (LHDN) berjaya meningkatkan kutipan hasil tahun 2011 hampir 27 peratus lebih tinggi berbanding tahun sebelumnya, iaitu mencatat jumlah kutipan RM109.7 billion.[4]

Secara teori, peningkatan hasil Negara sememangnya dapat mengurangkan atau sekurang-kurangnya menstabilkan defisit fiskal Negara, atas premis perbelanjaan yang berhemat. Permasalahannya, pengurusan kewangan oleh pihak kerajaan Malaysia yang menampakkan defisit fikcal berlarutan telah menimbulkan keraguan tentang kemampuan kerajaan semasa dalam menangani hutang Negara yang kian memuncak dan dalam merangka perbelanjaan Negara secara berhemat.

The Auditor-General’s Report and Debt Management: Anwar vs Najib

The Auditor-General’s Report and Debt Management: Anwar vs Najib

By William Leong Jee Keen, Member of Parliament, Selayang

In collaboration with

Political Studies for Change (KPRU – Kajian Politik untuk Perubahan), a local research institute as well as a political think tank.

25 October 2011

Persistent fiscal deficits! That’s the best description of the Federal Government’s fiscal position which had been governed by Barisan Nasional (BN) over past few decades except a brief period of federal budget surplus from 1993 to 1997 when Anwar Ibrahim was the Finance Minister. This year’s much-delayed Auditor-General’s Report again revealed wasteful spending by government departments as well as weaknesses of governance which have contributed to the Federal Government’s embedded deficit and debt problems. The report’s specific remark on rising trend of public debt which is approaching alarming level is a serious issue. Due attention shall be given to the questionable debt management capability by the BN Government.

Fiscal deficit is not always bad. However, persistent fiscal deficits even when economy is growing – meaning there’s a serious lack of fiscal discipline – would weaken a government’s position to meet its debt obligation later on, especially in time of recession. And when this happens, that means the future generation will be burdened with ballooning public debt.

Mathematically, drafting a national budget very much depends on a country’s economic growth projection over next year and thus its nominal value of Gross Domestic Product (GDP). A robust growth will mean higher GDP and higher revenue as tax and other revenues go up. That will provide a smaller value of budget deficit forecast and of course a smaller percentage of public debt.

However, when economic growth projection is over-optimistic or when economy is slowing down, that will mean smaller-than-anticipated tax and other revenues, hence, the actual nominal value of GDP is smaller, driving the shortfall higher. That will provide a bigger value of budget deficit and thus a higher percentage of public debt.

The world economy is on a downward spiral. As one of the most open economies and very dependent on international trade, various growth projection of Malaysia for next year is significantly lower despite Prime Minister Najib Razak’s over-optimistic growth forecast of 5.0 to 6.0 percent and budget deficit forecast of 4.7 percent for 2012 in his proposed RM232.833 billion Budget 2012 tabled on the 7th of October, 2012.

Most research houses have lowered their 2012 growth projections for Malaysia despite Najib’s optimism in his 2012 Budget proposals, which critics have said is primed for the imminent 13th General Election. Against this background, the Malaysian Institute of Economic Research (MIER) downgrades 2011 GDP growth rate to 4.6 percent year-on-year. For 2012, MIER revises the GDP growth forecast to 5.0 percent.[1] According to the RHB Research Institute, Malaysia’s economic growth could slow to just 3.6 percent next year from a projected 4.3 percent this year due to the increasing risk of a double dip global recession.

Given the projections and path we are currently on, that means even higher deficits than we have now. Worse than the worst, if we go into a recession, we will see record-level deficits and public debts. By that time, as the government’s debt obligations are mathematically impossible to resolve, the rakyat will then wake up one morning to the reality that they are a lot poorer than they thought.

According to the 2010 Auditor-General’s Report released on 24 October 2011, Malaysia’s public debt rose by 12.3 percent or RM44.72 billion to RM407.11 billion last year compared to RM362.39 billion in 2009. The Auditor-General said in the report that the government owed 53.1 percent of GDP, slightly down from 53.3 per cent last year. That’s the second consecutive year the Federal Government debt to GDP ratio surpassing the 50 percent level.

By referring to the following chart provided in the 2010 Auditor-General’s Report, public debt from domestic sources rose by RM41.76 billion to RM390.36 billion while external debt rose to RM16.75 billion, up RM2.96 billion.

Sources: 2010 Auditor General’s Report.

It is in this context that I shall try to argue that, fiscal discipline and prudent debt management of the government of the day should be taken seriously as the most basic and important elements of good governance. In the following chart, Federal Government deficits figure compiled by a local research institute as well as a political think tank Political Studies for Change (KPRU – Kajian Politik untuk Perubahan) has shown that, there’s a serious lack of fiscal discipline in the Federal Government under the administration of then Finance Minister Mahathir Mohamad, later Abdullah Ahmad Badawi and now Najib Razak.

It is worth noting that the country has been in deficit for 14 consecutive years, and this is set to continue in 2012. This trend started in 1998 in the aftermath of the Asian financial crisis, which coincided with the sacking of Anwar, the Finance Minister and Deputy Prime Minister at that time.

In fact, ever since Anwar was appointed Deputy Prime Minister in 1993, the country’s budget had been in surplus every year until his sacking. After being appointed Finance Minister in 1991, Anwar turned the budget deficit into surplus in two years’ time, which was no mean feat as the country’s account had been in deficit for more than 20 years before his helming of the treasury[2].

A brief period of surplus was recorded and they were 0.2 percent in year 1993, 2.3 percent in year 1994, 0.8 percent in year 1995, 0.7 percent in year 1996 and 2.4 percent in year 1997. In contrast, current government under the administration of Najib has run on budget-deficits with increasing Federal Government debts.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Source:

  • 1991-2007: Calculation based on deficit and GDP figures from Economic Planning Unit (EPU). [3] [4] [5] [6]
  • 2008-2012: Ministry of Finance (MOF) Economic Report. [7]

When one takes a deeper look into the numbers, one has to say that Anwar’s record as Finance Minister is indeed impressive. Total Federal Government debt actually decreased from 1992 until 1996 after more than 20 years of consecutive increases[8]. The total Federal Government debt level had also been kept between RM89 billion to RM100 billion from 1991 to 1997.

In the Anwar era, besides a 4.6 percent increase in Federal Government debt in his first year as Finance Minister, and a 0.3 percent surge and 14.7 percent surge in 1997 and 1998 respectively when the country was badly hit by the economic crisis, the debt level had been decreasing at a stable rate of 1 to 3 percent every year. In contrast, total Federal Government debt had been increasing rapidly at a rate of more than 10 percent every year since Najib became Finance Minister in 2008.

To make things worse, the BN Government has a tendency to approve supplementary budgets in dealing with over-spending one after another, quite often without valid ground. The basic principle to table a supplementary supply bill is when unexpected expenditure takes place especially when a country is in a crisis like the earthquake and nuclear disaster in Japan.

However, having been criticized for over-spending and persistent budget deficits, the BN Government has manipulated the supplementary budget as a political tool to hide escalating deficit and debt figures during annual announcement of the National Budget rather than as an avenue in dealing with unexpected spending. For example, in the latest Supplementary Supply (2011) Bill 2011 tabled in June this year, the Najib administration had been criticized for manipulating RM1 billion of allocation for emolument of Health Ministry as emolument shouldn’t fall under unexpected spending. That’s also one main reason why initial forecast of deficit figure announced during annual budget session used to be lower than the actual one.

The following tables compiled by KPRU have shown that, the BN Government has tabled two supplementary supply bills outside the 2009 National Budget, another two supplementary supply bills outside the 2012 National Budget and up until today, one supplementary supply bill outside the 2011 National Budget. Although the 2012 National Budget has just been tabled, past records show that the BN Government could table another supplementary supply bill outside the 2011 National Budget during current parliament session or in year 2002.

KPRU STATISTIC: ACTUAL ALLOCATION FOR YEAR 2011 NATIONAL SPENDING (UP-TO-DATE)

Allocation

(RM million)

2011 National Budget 1st Supplementary Supply Bill 2011 Overall Budget
Operating Expenditure 162,805 13,187 175,992
Development Expenditure 51,182 n.a. 51,182
Total 213,987 13,187 227,174

Source: Supply Bill and Supplementary Supply Bill.

KPRU STATISTIC: ACTUAL ALLOCATION FOR YEAR 2010 NATIONAL SPENDING

Allocation

(RM million)

2010 National Budget 1st Supplementary Supply Bill 2nd Supplementary Supply Bill 2010 Overall Budget
Operating Expenditure 138,279 9,265 13,271 160,815
Development Expenditure 53,220 2,812 1,947 57,979
Total 191,499 12,077 15,218 218,794

Source: Supply Bill and Supplementary Supply Bill.

 

KPRU STATISTIC: ACTUAL ALLOCATION FOR YEAR 2009 NATIONAL SPENDING

Allocation

(RM million)

2009 National Budget 1st Supplementary Supply Bill 2nd Supplementary Supply Bill 2009 Overall Budget
Operating Expenditure 154,170 5,000 8,972 168,142
Development Expenditure 53,729 5,000 2,388 61,117
Total 207,899 10,000 11,360 229,259

Source: Supply Bill and Supplementary Supply Bill.

On the 7th of October, 2011, in a politically staged event of utmost importance to his own survival as well as UMNO-BN, Najib gave a positive prognosis of the Malaysian economy by proudly claiming a projected 5.0 to 5.5 percent growth rate for 2011, and then unrealistically projecting a 5.0 to 6.0 percent growth rate for 2012. On top of that, Najib also touted a reduction of the federal fiscal deficit to 4.7 percent of the GDP in 2012 from 5.4 percent in 2011[9].

Missing from his speech was any mention of our national, external, or total Federal Government debt. In fact, the last time any of this was mentioned in a budget speech was two years ago in 2009, when Najib conceded that the rate of our national debt was getting higher and higher[10]. 2009 was also the year in which the total Federal Government debt recorded a marked increase to 53.3 percent of the GDP from 41.3 percent the year before. The Federal Government debt to GDP ratio had maintained at rate of around 53 percent to 54 percent since then, with the 2011 figure projected at 53.8 percent[11].

According to Bank Negara Malaysia’s latest report, as of 30 June 2011, Federal Government debt stood at RM437 billion, with domestic debt amounting to RM421 billion and foreign debt at RM16 billion. According to the 2010 Federal Government Financial Statements prepared by the Accountant General of Malaysia, for the year 2010, total Federal Government debt increased by 12 percent to RM407.101 billion as against RM362.386 billion in 2009. Borrowings increased by RM45.062 billion or 13 percent to RM399.711 billion from RM354.649 billion in 2009.

Reacting to the latest debt figures, Parliamentary Opposition Leader Dato’ Seri Anwar Ibrahim warned that Malaysia was on course to breach the public debt limit due to the Federal Government’s failure to resuscitate the country’s under-performing economy[12].

Based on the Government Funding Act 1983 and Loan (Local) Act 1959, currently, the ceiling under both Acts is not more than 55 percent of total GDP. In addition, external loans are obtained with limits of borrowing based on the External Loans Act 1963. Currently, the ceiling under the Act is RM35 billion.

Viewing the situation from another perspective, we turn to the work of Carmen Reinhart and Ken Rogoff entitled ‘This Time Is Different: Eight Centuries of Financial Folly’. They studied the factors contributing to 29 past sovereign defaults and found that default or debt restructuring occurred, on average, when external debt reached 73 percent of Gross National Product (GNP).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Note: 2011 figure is based on estimate.

Source: EPU [13] [14] [15] [16] (1991-2008), MOF Economic Report [17] [18] (2009-2011).

 

Based on the above chart compiled by KPRU, total Federal Government debt was RM99.073 billion in 1991, the year Anwar became Finance Minister. It dropped to RM97.005 billion in 1992, RM95.898 billion in 1993, RM93.078 billion in 1994, RM91.369 billion in 1995, and RM89.681 billion in 1996, before it rose minimally to RM89.920 billion in 1997, and more significantly to RM103.121 billion in 1998.

Total Federal Government debt was RM306.437 billion in 2008 when Najib took over as Finance Minister. It rose to RM362.387 billion in 2009 and RM407.101 billion in 2010. It was projected to hit RM455.745 billion in 2011. According to Bank Negara Malaysia’s latest report, as of 30 June 2011, Federal Government debt already hit RM437 billion.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Note: 2011 figure is based on estimate.

Source: EPU [19] [20] (1991-2008), MOF Economic Report [21] [22] (2009-2011).

 

Based on the above chart compiled by KPRU, the reasonably well managed debt levels during Anwar’s time as Finance Minister can be attributed to sound management of the domestic debt. Anwar had managed to keep the domestic debt level below RM80 billion until 1997 until it hit RM88.197 billion in 1998.

In the seven-year period from 1991 to 1998, domestic debt rose by a total of RM14.542 billion or 19.7 percent, with the bulk of it coming from the period of 1997 to 1998. From 2008 to 2011, in a short span of three years, domestic debt rose by a total of RM152.346 billion or 53.2 percent. This shows that the domestic debt level rose sharply since Najib took over as Finance Minister until now.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Note: 2011 figure is based on estimate.

Source: EPU [23] [24] [25] [26] (1991-2008), MOF Economic Report [27] [28] (2009-2011).

 

In fact, Najib’s debt management seems to be worse than his predecessor, Abdullah Ahmad Badawi’s. Based on the above chart compiled by KPRU, the total Federal Government debt grew 5.6 percent and 5.9 percent in 2005 and 2006 respectively, and they were the smallest since an 8.7 percent increase was recorded in 1999.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Note: 2011 figure is based on estimate.

Source:

  • 1991-2008: Calculation based on Federal Government debt and GDP figures from EPUt [29] [30] [31] [32] [33] [34] (1991-2008).
  • 2009-2011: MOF Economic Report. [35] [36]

 

Based on the above chart compiled by KPRU, the period in which Anwar was at the helm of the Treasury also saw a remarkable decrease in the Federal Government debt to GDP ratio, from 73.3 percent in 1991 to 31.9 percent in 1997. In contrast, Najib’s helm of the same office was marked by an increase of more than 10% in the Federal Government debt to GDP ratio from 2008 to 2009.

The numbers do show that Anwar is a more prudent and effective manager of the economy as compared to Najib. Najib can point to the weakness of the global economy time and time again, but the increase in spending, and more specifically, extravagant spending in the wrong areas and money-corrupted governance seems to be the reason for our continuing high debt level.

How much public money has been lost through corruption? How much of it has been used to subsidise big corporations instead of the people? How much of it has been used to pay for ‘commission’ for big business deals involving the government? We may never know how much, but we do know that it is one hell of an amount.

A corrupt governments’ moral or legal right to bind future generations of citizens to repay foreign creditors is questionable. The problem is that this is the beginning of a string of crises and not the end. It’s time that a government practicing good governance vis-à-vis debt management is being put in place so as to safeguard a better tomorrow for future generation of Malaysia.